Απασφαλίζοντας (Forrest Gump)

http://www.tanea.gr

Αυτό πια! Αυτό σίγουρα, μετά βεβαιότητος, δεν θα μπορούσε να το φανταστεί κανείς! Ο Γιώργος Παπανδρέου απασφάλισε… Όχι όμως το περίστροφο, αλλά την πυρηνική βόμβα! Αφού έγιναν όλες αυτές οι διαπραγματεύσεις, όλες αυτές οι διατυπώσεις, όλες αυτές οι συσκέψεις και τα ξενύχτια, αφού κατέληξαν σε συμφωνία ( τι είδους, δεν είναι της παρούσης), ο πρωθυπουργός της Ελλάδος αποφάσισε να πατήσει το κόκκινο κουμπί μέσω… δημοψηφίσματος. Τον Γενάρη λέει, με το ερώτημα να είναι υπό διαμόρφωση. Την ίδια στιγμή, η Ιταλία έχει φτάσει να δανείζεται με επιτόκιο άνω του 6% (εμείς είχαμε πάψει να δανειζόμαστε στις αγορές με μικρότερα επιτόκια, όπως άκουγα το πρωί στις ενημερωτικές εκπομπές), έχοντας συμμετοχή στο ΑΕΠ της ευρωζώνης 20% έναντι 2% της Ψωροκώσταινας. Ταυτόχρονα το Βέλγιο παρακολουθείται στενά με ερώτημα την υποβάθμιση της πιστοληπτικής του ικανότητας, ενώ ο πρωθυπουργός της Πορτογαλίας ζητά επαναδιαπραγμάτευση των όρων του δικού του Μνημονίου, μετά το κούρεμα χρέους της Ελλάδας. Υπάρχουν κάποιες ιστορικές στιγμές που βρίσκεται ο «κατάλληλος» άνθρωπος στην κατάλληλη θέση και που μπορεί με μια κίνηση να κάνει τα πάντα μπάχαλο. Αυτός μάλλον έμελλε να είναι ο Γιώργος Παπανδρέου.

http://www.tanea.gr

Άραγε, με τι επιτόκια θα δανειστεί την επόμενη φορά η Ιταλία, με το ερώτημα της παραμονής ή όχι της Ελλάδας στο ευρώ, την μερική ή ολική πτώχευση; Για πόσο καιρό μπορεί να συνεχίσει να πλανάται το ερώτημα αυτό γύρω από το Βέλγιο ή τη Γαλλία; Θα πάρει η Ελλάδα μετά την εξαγγελία αυτή την έκτη δόση του δανείου; Θα δουλεύει τίποτα στη χώρα αυτή εν μέσω τόσο παρατεταμένης προεκλογικής (κακά τα ψέματα) περιόδου; Υπάρχει η παραμικρή πιθανότητα να πετύχουν οι όποιοι στόχοι με τη χώρα σε τέτοια κατάσταση ή αναγγέλλεται δια της εξαγγελίας του δημοψηφίσματος και του παρατεταμένου χρόνου που απαιτεί αυτό μια προδιαγεγραμμένη αποτυχία; Πώς θα αντιδράσουν οι Αγορές σε μιαν τέτοια εξέλιξη; Ήδη, Δευτέρα 31.10.2011 το βράδυ, οι αντιδράσεις και τα σχόλια των Ευρωπαίων είναι εξαιρετικά δυσμενή, μιλώντας για αιφνιδιασμό, ενώ οι χρηματαγορές αντιδρούν ήδη με βουτιά του ευρώ έναντι του δολαρίου κατά 5%!

antistachef.wordpress.com

Κοινώς, πέφτω και απειλώ να σας πάρω μαζί μου. Δεν είμαι βέβαιος εάν όμως ο   Γιώργος Παπανδρέου είχε συναίσθηση πως σε αυτήν την περίπτωση, η απειλή και μόνο ενεργοποιεί το όπλο. Οι συνθήκες που θα επικρατήσουν στις χρηματαγορές το επόμενο διάστημα θα καθορίσουν την ταχύτητα μετάδοσης των συνεπειών. Όλοι π.χ. γνωρίζουν πως η Ιταλία δεν μπορεί να συνεχίσει να δανείζεται ούτε καν με τα σημερινά επιτόκια. Ποια θα είναι τα επιτόκιά της αύριο; Όλοι επίσης γνωρίζουν πως εάν η Ιταλία καταρρεύσει, τότε κανένα EFSF δεν θα μπορεί να τη σώσει. Ασφαλώς, δεν θα συμβούν όλα αύριο. Αλλά μέχρι το Γενάρη το διάστημα είναι επαρκέστατο ώστε να τιναχτούν όλα στον αέρα και ουσιαστικά να μην υπάρχει καν θέμα ερωτήματος σχετικά με το δημοψήφισμα.

http://www.tanea.gr

Σαν να ρίχνει βόμβα πυρηνική στην αλυσίδα λειτουργίας του σύγχρονου νεοφιλελεύθερου συστήματος. Εάν το ντόμινο επαληθευθεί, τότε η περίοδος μέχρι το Γενάρη θα μοιάζει σαν να παρακολουθεί κανείς από μακριά τη συνέπεια του πυρηνικού μανιταριού (μην καταλαβαίνοντας τι ακριβώς έχεις κάνει), να μεγεθύνεται  και να πλησιάζει, όντας ανώφελο να τρέξεις να διασωθείς. Σοκ και δέος απέναντι στην πλήρη κατάρρευση του χθες και τον φόβο του αγνώστου που θα ακολουθήσει. Όπως ο Γκορμπατσόφ κατάφερε το τελευταίο  χτύπημα στην κατάρρευση του υπαρκτού σοσιαλισμού τη δεκαετία του ’90, έτσι κι ο Παπανδρέου φαίνεται να καταφέρει το τελευταίο χτύπημα στο σύγχρονο νεοφιλελευθερισμό.

antistachef.wordpress.com

Προσωπικά όμως, δεν είμαι βέβαιος αν αυτό το Παπανδρέου το έκανε διότι γνησίως το πίστευε, ή απλά επειδή, ως άλλος Forrest Gump, δεν καταλάβαινε τι έκανε όταν έπαιζε με τα περίστροφα και τα κόκκινα κουμπιά. Και με απασχολεί πολύ, διότι εάν μεν ξέρει τι κάνει και πράττει ενσυνειδήτως με σκοπό την κατάρρευση του νεοφιλελευθερισμού, τότε πρέπει να πάρω πίσω όσα έχω πει και όσα (πολύ χειρότερα), έχω σκεφτεί γι’ αυτόν χρόνια τώρα, πρέπει να του φιλήσω τα πόδια και να δω στο πρόσωπό του έναν κοινωνικό επαναστάτη, έναν ανθρωπιστή ηγέτη που πίσω του πρέπει να συνταχθούμε όλοι, διεθνώς! Ειδικά αφού προβάλει σαν αφορμή τα γεγονότα της 28ης Οκτωβρίου (2011) και τον μοιραίο συμβολισμό τους. Εάν όμως δεν είχε ιδέα τι σημαίνουν οι κινήσεις του και ο αντίκτυπός τους και κατά συνέπεια δεν μπορεί ούτε να διαχειριστεί τίποτα από αυτά που προκάλεσε, τότε οφείλω να δω έναν, έστω και καλοκάγαθο, βλάκα που όσο κι αν «run» ο «Forrest», το μανιτάρι θα τον προλάβει απροετοίμαστο.

Advertisements

Βία επί «ακραίους» και «απλούς», του Αυγουστίνου Ζενάκου

(σημείωμα αναδημοσίευσης: Δεν έχω αναδημοσιεύσει ποτέ μέχρι τώρα αυτούσιο κάτι  που έχει γράψει κάποιος άλλος (κυρίως διότι δεν μου αρέσει να οικειοποιούμαι τη δουλειά κάποιου άλλου), αλλά η μαρτυρία και το βίντεο που δημοσιεύει ο Αυγουστίνος Ζενάκος στο thepressproject.gr αποτελούν αν μη τι άλλο, μια χρήσιμη μαρτυρία. Διαβάζω λοιπόν:)

Του Αυγουστίνου Ζενάκου

Ήταν στο μπλόκο μπροστά στην οδό Ακαδημίας, χθες, γύρω στις έντεκα το πρωί. Μια ηλικιωμένη κυρία, μαντεύω την ηλικία της στα εβδομήντα πάνω κάτω, διέσχισε τη μικρή απόσταση ανάμεσα στους διαδηλωτές και στους παραταγμένους άνδρες των ΜΑΤ και στάθηκε εκεί, κρατώντας την τσάντα της.

«Τριακόσια σαράντα ευρώ σύνταξη» είπε στον αστυνομικό. Έδειξε προς τη Βουλή: «Κι εσύ φυλάς αυτούς; Ντροπή σου!»

Λίγο αργότερα, σε άλλο μπλόκο, λίγο πιο πάνω, ένας κύριος γύρω στα πενήντα, από τις φυσιογνωμίες που θα ταίριαζαν στο «παλιό» Κολωνάκι, εξηγούσε σε κάπως υψηλούς τόνους σε μια άλλη διμοιρία ΜΑΤ:

«Εγώ, ως ένας, έχω δικαίωμα να πάω όπου θέλω. Το Σύνταγμα μού το αναγνωρίζει αυτό το δικαίωμα. Λοιπόν, εγώ θέλω να πάω εκεί.» Έδειξε το απέναντι πεζοδρόμιο, της Βασιλίσσης Σοφίας, αυτό που ορίζει τη Βουλή. «Γιατί με εμποδίζετε; Χώρα μου δεν είναι; Γιατί μου απαγορεύετε να περπατήσω ελεύθερα στο έδαφός της; ΓΑΔΑ; Δεν καταλαβαίνω τι μου λέτε. Ποιος είναι αυτός ο Γαδάς; Δεν ξέρω κανέναν Γαδά. Εγώ θέλω να πάω απέναντι.»

Κανένας από τους δύο δεν ήταν αυτό που θα περίμεναν να δουν όσοι έχουν πείρα από πορείες και διαδηλώσεις. Πιο πολύ ανήκαν σε εκείνη τη νεφελώδη κατηγορία συνανθρώπων μας που όταν θέλουμε να την ορίσουμε, χρησιμοποιούμε ανακριβή επίθετα όπως «μέσος» ή «απλός».

Δεν ξέρω, φυσικά, τι σημαίνει «μέσοι», «απλοί» άνθρωποι. Είμαι βέβαιος, ωστόσο, για ακριβώς τούτο: είχαν αγανακτήσει με την αστυνομία που τους εμπόδιζε να κινηθούν, που τους θύμιζε πως οι εντολοδόχοι τους, οι εκπρόσωποί τους, έχουν ανάγκη προστασίας, μιας προστασίας που κοστίζει αμύθητα ποσά και απαιτεί χιλιάδες πάνοπλους άνδρες – και όχι από κάποιον μοναχικό τρελό που αποφάσισε ξαφνικά ότι μισεί κάποιον στην τηλεόραση αλλά από αυτούς τους ίδιους, τους πολίτες, τους ψηφοφόρους.

Λίγο αργότερα, τα κυρίαρχα ΜΜΕ, ελεύθερα από την απεργία των δημοσιογράφων που ανεστάλη εκείνες τις ώρες περίπου, παρουσίαζαν μια μάλλον διαφορετική εικόνα: τα «άκρα» συγκρούονται, η Αθήνα καίγεται ξανά, βορά των «γνωστών-αγνώστων», που ανήκουν πλέον είτε στην άκρα Δεξιά είτε στην άκρα Αριστερά αλλά πάντως προκαλούν ταραχές, πρώτα μεταξύ τους κι ύστερα με την αστυνομία που δεν μπορεί, λογικά, να τους κοιτάζει άπραγη να σφάζονται και να καταστρέφουν. Το είπε και ο εκπρόσωπος Τύπου της αστυνομίας σε συμπαθή ραδιοφωνικό σταθμό: η ΕΛΑΣ προστάτευε τους ειρηνικούς διαδηλωτές από τα ακραία στοιχεία που για άλλη μια φορά είχαν παρεισφρήσει – μα τι ηλίθιοι αυτοί οι ειρηνικοί διαδηλωτές! – στις τάξεις τους.

Δεν υπάρχει λόγος να αρνείται κανείς την ύπαρξη ακραίων – όσο ανοιχτός και δυσερμήνευτος κι αν είναι στην πραγματικότητα ο χαρακτηρισμός. Ας πούμε, λόγου χάρη, πως υπάρχουν αυτοί που θεωρούν καλή ιδέα να ξεκινήσουν να κοπανάνε κάποια στιγμή ένα ΑΤΜ. (Μολοντούτο, κάθε φορά που κατεβαίνω σε διαδήλωση και περνώ έξω από το αστυνομικό τμήμα στη γωνία Ιπποκράτους και Καλλιδρομίου, θαυμάζω τους ευειδείς νέους με τα ατίθασα μαλλιά, τα σκουλαρίκια και τα μαύρα μπουφάν που πίνουν καφέ κάνοντας αστεία με τους ένστολους συναδέλφους τους…) Αλλά οι ακραίοι δεν είναι το θέμα. Μην συντηρούμε άλλο αυτή την πλάνη και μην αφήνουμε να μας εξαπατούν – οι ακραίοι δεν ήταν ποτέ το θέμα.

Το γεγονός είναι πως κάποιοι – είτε ασφαλίτες, γεγονός που έχει πλειστάκις προκύψει από καταγραφές και μαρτυρίες, είτε πράγματι «ακραίοι» (ας δεχτούμε, χάριν της συζήτησης, ότι και οι δύο ομάδες εκπροσωπούνται υγιώς) – ξεκίνησαν καυγά πρώτα μεταξύ τους, στο μπλόκο της οδού Κριεζώτου και μετά στη λεωφόρο Αμαλίας, και ύστερα με την αστυνομία, στην Αμαλίας, στην οδό Καραγιώργη Σερβίας και στην οδό Νίκης.

Κι ύστερα;

Ύστερα, άκουσα τη φωνή από το τηλέφωνο: «Είν’ εγκληματίες…» Σίγουρα δεν μπορώ να περιγράψω πώς είναι όταν ακούς κάποιον να υποφέρει έτσι. Φώναζα: «Είσαι καλά; Είσαι καλά;» Είχα πια αποκλειστεί, δεν μπορούσα να φτάσω εγκαίρως εκεί όπου ήταν η φωνή – δικού μου, αγαπημένου ανθρώπου – κι ας την άκουγα να πνίγεται, μια ασφυξία τρομερή, σαν να προσπαθούσε εκείνη την ώρα ένας εφιαλτικός βασανιστής με μια ράσπα να διορθώσει τον λάρυγγα της συνομιλήτριάς μου.

Η αστυνομία είχε επιτεθεί στην Πλατεία Συντάγματος. Οι συγκεντρωμένοι κάθονταν εκείνη την ώρα κάποιοι στο γρασίδι και τραγουδούσαν, άλλοι χόρευαν, όταν είδαν τα πρώτα δακρυγόνα να πέφτουν ανάμεσά τους. Ανάμεσά τους. Μέσα στο ειρηνικό πλήθος. Τα δακρυγόνα έμοιαζαν για ώρα να έρχονται από το πουθενά – ήταν τόσα πολλά – αλλά καθώς το δέρμα αρχίζει να καίει και δεν μπορεί κανείς πια να αναπνεύσει και πονάει, πολλοί από τους συγκεντρωμένους βρήκαν την απίστευτη δύναμη να καθίσουν εκεί, να μην φύγουν, να μην αφήσουν την Πλατεία.

Τους βομβάρδισαν κοντά δυο ώρες. Χωρίς λόγο. Χωρίς πρόκληση. Με μια ασύμμετρη, τερατώδη βία, με αέρια, με δηλητήρια, πάνοπλοι εναντίον άοπλων για άλλη μια φορά.

Κι αμέσως μετά έκαναν την εμφάνισή τους οι ομάδες ΔΙΑΣ. Τους είδα να κατεβαίνουν την οδό Σταδίου, όρθιοι πάνω στις μηχανές με τα γκλοπ υψωμένα, σαν να φαντασιώνονταν ότι έπαιζαν κάποιου είδους πόλο με τα κεφάλια των διαδηλωτών. Μπροστά μου μπήκαν στην οδό Χρήστου Λαδά και άρχισαν μανιασμένα να σπάνε ένα μαγαζί, σαν να αναζητούσαν κάποιον μανιακό δολοφόνο αλλά δεν ήταν κανένας εκεί, απλώς τα έσπασαν και ξαναέφυγαν με τις μοτοσυκλέτες τους. Φωνές από τη Σταδίου: «Γιατί μας χτυπάτε; Γιατί μας χτυπάτε;» Ξεκίνησα να τους ακολουθώ από μακριά, ήταν δύσκολο να τους φωτογραφίσω, δεν είμαι φωτογράφος, τελικά τα παράτησα και κοιτούσα. Έφερναν γύρω την Πλατεία Κλαυθμώνος και χτυπούσαν. Ο κόσμος απορούσε. Δεν είχε, φαίνεται, «ακραίους» εκεί.

Για να ξεκαθαρίζουμε, λοιπόν: οι «ακραίοι», είτε είναι ασφαλίτες είτε κρετίνοι με ιδεολογία, δεν είναι παρά πρόσχημα. Τα πολλά, τα συντριπτικά περισσότερα θύματα της βίας της ελληνικής αστυνομίας είναι οι άλλοι, αυτοί που τραγουδούσαν, που φώναζαν συνθήματα, που παίρνουν σύνταξη 340 ευρώ, που δεν γνωρίζουν ποιος είναι ο κύριος Γαδάς.

Και το μόνο θετικό – αν μπορεί κανείς να επιστρατεύσει αυτή τη λέξη σε μια περίσταση τέτοιας αναίτιας βίας – είναι ότι εκείνοι οι άνθρωποι για τους οποίους επιστρατεύουμε τα ανακριβή επίθετα «μέσος» και «απλός», το συνειδητοποίησαν χθες αυτό το γεγονός σε όλη του την ειδεχθή έκταση. Σαν να το ήξεραν από πριν, άλλωστε: η ταραχή της ηλικιωμένης κυρίας και του μεσόκοπου κυρίου μπροστά στον απρόσωπο παραλογισμό των ΜΑΤ, μοιάζει να προμήνυε την ετυμηγορία του δρόμου: αφήστε μας πια με τους «ακραίους», ένοχη είναι η αστυνομία αλλά κυρίως οι πολιτικοί της εντολείς, αυτοί που πρόδηλα θέλησαν να ξεριζώσουν όσους διαμαρτύρονται από την Πλατεία Συντάγματος, τις ίδιες ώρες που ο Πρωθυπουργός μάς υπέβαλλε σε άλλον έναν εξευτελισμό.

Πώς ξέρουμε την ετυμηγορία; Ήταν κλεισμένη μέσα στη φωνή: «Είν’ εγκληματίες…» Μέσα στις κραυγές: «Γιατί μας χτυπάτε;»

Βία επί «ακραίους» και «απλούς».

Τσίρκο…

 

Έχω πολύ πονοκέφαλο από τα χημικά και τα καμμένα πλαστικά και σκουπίδια της πλατείας Συντάγματος. Πονοκέφαλο που επιδείνωσαν τα γέλια μου, ακούγοντας τον GAP (όνομα και πράγμα) και το διάγγελμά του. Κι επειδή ακόμα τσούζουν τα μάτια μου και δεν είμαι για πολλά,  μόνο με ένα κομματάκι σαν κι αυτό θα μπορούσα να εκφράσω το τι πιστεύω μια τέτοια στιγμή για το τσίρκο που λέγεται πολιτική ζωή του τόπου… Μετά τα επικίνδυνα λιοντάρια, πάντα βγαίναν οι κλόουν, τουλάχιστον στα τσίρκα που η μάνα μου με πήγαινε μικρό. Αν θεωρήσουμε σαν λιοντάρια τα προβοκατόρικα μπαχαλάκια ή τους αξιαγάπητους ένστολους καταστολείς, το ποιος είναι ο κλόουν προκύπτει αβίαστα…

Ντομινίκ Στρος Καν (βίντεο από Αλ Τσαντίρι – Λαζόπουλος)

Δεν παίρνω θέση αν σωστά ή λάθος καταλήξαμε στο ΔΝΤ. Όχι αυτή τη φορά τουλάχιστον. Και καταλαβαίνω σε έναν βαθμό τη σπουδή Παπανδρέου να εξετάσει όλες τις εναλλακτικές προκειμένου να «σώσει» τη χώρα, με ενέργειες οι οποίες επόμενο είναι να μην δημοσιοποιούνται όλες την ώρα που γίνονται. Το καταλαβαίνω αυτό. Αυτό που δεν καταλαβαίνω είναι γιατί συνεχίζουν να καμώνονται πως δεν ήξεραν τίποτα. Αντί να μας εξηγήσουν γιατί έγιναν όλα αυτά, να μας πείσουν ρε αδερφέ για την αναγκαιότητα του εκβαρβαρισμού, συνεχίζουν να σφυρίζουν αδιάφορα, σαν εμείς να είμαστε χρυσόψαρα που θα το ξεχάσουμε την επόμενη ώρα (μπορεί και να μην πέφτουν και πολύ έξω βέβαια…)

Ο βασιλιάς είναι γυμνός, αυτό είναι το μόνο βέβαιο. Το ερώτημα είναι αν αυτή η ξεβρακωσιά είναι δείγμα πλήρους ξεδιαντροπιάς έναντί μας ή αν είναι δείγμα μιας μακάριας αδράνειας και αφέλειάς τους. Ελπίζω ειλικρινά να είναι το πρώτο, διότι έτσι ίσως και να βρεις έναν τρόπο να το πολεμήσεις. Την ηλιθιότητα όμως, κανείς δεν την έχει νικήσει.

Η Πράσινη Πεταλούδα (Re-post)

Μια εικόνα λένε, αξίζει όσο χίλιες λέξεις. Πόσο να αξίζουν λοιπόν μια εικόνα σαν κι αυτή και ένα βίντεο σαν κι ετούτο; Από τότε που το έχω ανακαλύψει, δεν μπορώ να το ξεπεράσω, κάθε φορά που παίρνω κάποια πράγματα πιο σοβαρά απ’ όσο είναι συνήθως. Όπως για παράδειγμα τους ανθρώπους που μας κάνουν κουμάντο. Ιδού η πεταλούδα, ιδού κι ο Batman στην καταπληκτική φωτογραφία που έχει σαν εξώφυλλο η σημερινή Ελευθεροτυπία. Κι αφού ο Batman βρέθηκε, μένει να δούμε από πού θα ξεπηδήσει κι ο Joker, ν’ αρχίσει το γέλιο! Αλλά ο Joker, είναι το μπαλαντέρ στην τράπουλα και αλλάζει φύλλο, και ο αξιότιμος κύριος πρωθυπουργός πέταξε ήδη στο τραπέζι το χαρτί των πρόωρων εκλογών. Joker και Batman στο ίδιο πρόσωπο, ως άλλος δόκτωρ Τζέκιλ. Σουρεαλισμός…

Όπως σουρεαλιστικό ήταν να βλέπει κανείς την υποψήφια δήμαρχο σύζυγο του κυρίου «μαζί τα φάγαμε» – Πάγκαλου (χίλια συγγνώμη, αλλά απέναντι σε έναν τέτοιο ογκόλιθο της πολιτικής, μόνον έτσι την συγκράτησα και μου διαφεύγει το ονοματάκι της) να προσπαθεί να πείσει τους πάντες στην εκπομπή του κυρίου Χατζηνικολάου πως κατεβαίνει ως ανεξάρτητη, αλλά με την στήριξη του ΠΑΣΟΚ. Και το βασικό επιχείρημά της είναι πως έχει και πολλούς ΝεοΔημοκράτες στο ψηφοδέλτιο (αν αυτά γινόντουσαν παλιότερα ίσως να είχαμε και εμφύλιο, βρε πως έχουμε προοδεύσει) και έτσι είναι πολυσυλλεκτική, πάντα με τη στήριξη αλλά και ανεξάρτητη… Και να παραδέχεται και δημοσίως πως αν εκείνη εκλεγεί έχει έτοιμα έργα για το δήμο, διότι αυτά είναι τα «όπλα του καθενός υποψηφίου», ομολογώντας δηλαδή σπρώξιμο με τα μπούνια από το στηρίζων την ανεξαρτησία της ΠΑΣΟΚ. Α, και μην υπαινιχτεί κανείς πως όλα αυτά έχουν καμιά σχέση με το γεγονός ότι είναι σύζυγος του αντιπροέδρου της κυβέρνησης, διότι πολύ την εκνευρίζει και την αδικεί.

Ήταν κι εκείνος ο καημένος ο Βαρβιτσιώτης junior στην εκπομπή, γιατί κι εκείνον τον έχει πιάσει η πρεμούρα αίφνης για την αυτοδιοίκηση και αφού τα έκανε τόσο καλά στην κεντρική πολιτική σκηνή, είπε να τα κάνει ακόμα καλύτερα στην αυτοδιοίκηση. Για να προσφέρει κάτι κι αυτό το παιδί, μην χαραμίζει όλες αυτές τις δεξιότητες ασκόπως, τόσο καιρό τον προπονούσαν για γκανιάν της πολιτικής, μην τους βγει και τζούφιος…. Ακόμα δεν τους έχουν πάρει με τις ντομάτες. Για πόσον καιρό όμως;

Σταυρώστε με, σταυρώστε με (περαιώστε με, περαιώστε με).

Είναι κάμποσες μέρες τώρα που αισθάνομαι μιαν ελαφριά μελαγχολία. Μια αδιόρατη, ασυναίσθητη, υπόγεια μελαγχολία. Γι’ αυτό το λόγο με έχουν συμπαθήσει (μπορεί και συμπονέσει) οι συνάδελφοι περισσότερο, συνήθως είμαι ένας νευρικός ζοχάδας οπότε και τους καταλαβαίνω. Τα μάτια μου τα άνοιξε μια συνάδελφος όταν ένα πρωί μου είπε πως με ανέχεται πιο ευχάριστα έτσι, αφού το καινούργιο, μελαγχολικό μου ύφος αναδεικνύει τη θηλυκή μου πλευρά! Ομολογώ πως και με εκνεύρισε, αλλά και τα χρειάστηκα κιόλας… ακούς εκεί τη θηλυκή μου πλευρά, τι θράσος! Καθώς λοιπόν το σκεφτόμουν με το αίμα να βράζει στα μηνίγγια μου, τότε μου ήρθε σαν αποκάλυψη η αιτία της μελαγχολίας και της θλίψης (και υπόγειας οργής τώρα που το ξανασκέφτομαι) που τόσον καιρό με βασάνιζε: είμαι θύμα βιασμού! Οικονομικού, ψυχολογικού και ηθικού μεν (δεν τολμώ να φανταστώ το κυριολεκτικό δράμα), βιασμού δε… Και πριν πάει ο νους όποιου έχει την υπομονή και με διαβάζει στο χειρότερο, ο βιασμός αυτός έχει όνομα και λέγεται περαίωση και οι δράστες είναι σοβαρότατοι, «υπεύθυνοι» και καλοντυμένοι κύριοι που απολαμβάνουν κάθε σεβασμό και ανώτατα αξιώματα. Χαχαχα, πολύ μελό!

Να σας εξηγήσω όμως. Είμαι ένας συνεπέστατος πολίτης αυτού του κράτους. Κόβω και ζητάω αποδείξεις από την πρώτη δραχμή που έβαλα στην τσέπη μου και δεν ήταν χαρτζιλίκι. Πληρώνω και λογιστή με την παράκληση να είναι κατά το δυνατόν τυπικότερος στις υποχρεώσεις μου έναντι του Δημοσίου, μια που τόσο πολύπλοκες και ανερμάτιστες που είναι καθίστανται σχεδόν αδύνατον να τις παρακολουθείς εξ ολοκλήρου. Είναι θέμα πολιτισμού, κουλτούρας, αντίληψης εν τέλει ρε παιδί μου να θέλεις να είσαι τίμιος και ειλικρινής. Ειδικά έναντι του δημόσιου βίου και του κοινού καλού. Θυμάμαι τις κουβέντες και τη στάση του παππού μου ακόμα που μπορεί να πέθανε στην ψάθα, αλλά δεν είχε κανείς να του προσάψει τίποτα και περπατούσε καμαρωτός και κοκέτης, περήφανος για την αγαθοσύνη και την καλοσύνη του. Στις ατέλειωτες βόλτες που με πήγαινε στην μικρή μας πόλη, άλλο που δεν μου έλεγε συνέχεια: «να είσαι πάντα κύριος και εντάξει στις υποχρεώσεις σου και δεν έχεις να φοβηθείς τίποτα, οι καλοί λογαριασμοί κάνουν τους καλούς φίλους» και τέτοιους είχε πολλούς ο παππούς μου, άρα δίκιο πρέπει να είχε. Αλλά και ο πατέρας μου, ως γνήσιο τέκνο του πατρός του περισσότερο παρά της μητρός του, τα ίδια με λιβάνιζε νυχθημερόν. Έτσι κι εγώ, σαν από οικογενειακό DNA, βγήκα τίμιος και ειλικρινής.

Πλέον όμως έχω σοβαρές αμφιβολίες για την ορθότητα, την αντίληψη και την κουλτούρα της ίδιας μου της οικογένειας, αισθάνομαι σαν να μου έχουν βιάσει την αντίληψη και συνεπακόλουθα όλη μου τη ζωή. Διότι από τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου, η «περαίωση για τελευταία φορά και μετά δικαιοσύνη» ισχύει ανέκαθεν. Ήμουν μόλις 5 χρονών όταν συνέβη για πρώτη φορά, οπότε όλη μου τη ζωή, πρακτικά αυτό συμβαίνει. Η περαίωση, ως γνωστόν, ομογενοποιεί τη φορολογική βάση, αντιμετωπίζοντάς τους ομαδικά ως φοροφυγάδες και καταφεύγει στον κεφαλικό φόρο επί δικαίων και αδίκων, αδιαφορώντας τελικά για το ποιος φοροδιέφυγε. Κι επειδή η απειλή να χιμήξουν επάνω σου οι μαινόμενοι ταύροι, τα λυσσασμένα σκυλιά, οι κομάντο της εφορίας (ναι, ναι, σαν αυτόν στην Κέρκυρα) εάν δεν συμμορφωθείς είναι πολύ πειστική, δεν υπάρχει λογιστής που να του πεις για την περαίωση και να μην προκρίνει τη λύση να υπαχθείς αυτομαστιγωνόμενος. «Τα έχουν κάνει τόσο πολύπλοκα που όλο και κάτι θα βρουν να σου προσάψουν, οπότε θα πληρώσεις τα τριπλά» είναι η γενική επωδός, οπότε δεν το ρισκάρεις…

Έτσι, βρίσκομαι στη δυσάρεστη θέση άλλο να ξέρω εγώ σαν σωστό και πολιτισμένο και άλλο να επιβραβεύεται στην πράξη. Μάλιστα όχι άπαξ, ώστε να πεις έκτακτο και τυχαίο ήταν, αλλά κατά σύστημα, κάτι σαν εθιμικό δίκαιο. Έχει γίνει κι αυτό κάτι σαν δεύτερο, πολιτιστικό DNA και βρίσκομαι να ισορροπώ, σε πρωτοφανή μελαγχολία και ηθική κρίση, από τη ανάμεσα στους προγόνους μου και τις αρχές τους από τη μια μεριά και από την άλλη στην καθημερινή, αυτονόητη πρακτική της καθημερινότητας. Κρίνοντας δε εκ του αποτελέσματος, μια που δεν έχουν ούτε αυθαιρετάκι, ούτε καταπατημένο οικοπεδάκι, παρά μόνο ένα σπίτι που το έφτιαξαν με άγχος και δράματα, μάλλον κορόιδα τους χαρακτηρίζεις. Άρα, κι εγώ κορόιδο; Ως εδώ! Από αύριο κιόλας έχει να γίνει ο κλέψας του κλέψαντος. Διότι έτσι είναι: άμα του μικρού παιδιού άλλα του δείχνεις και άλλα κάνεις, κάποια στιγμή δεν μπορεί, θα το δεις να σε μιμείται, ειδικά δε όταν το επιβραβεύεις χάσκοντας όταν κάνει την μαλακία που κάνεις κι εσύ. Είναι γνωστό άλλωστε πόσο μεγάλο ρόλο έχει η διαπαιδαγώγηση στη διαμόρφωση χαρακτήρα και ποιο καλύτερο μάθημα από την απλή καθημερινή ζωή και την ασυλία της παραβατικής συμπεριφοράς που σημαίνει ουσιαστικά η περαίωση; Οπότε κάπως έτσι μάλλον το βλέπω κι εγώ. Μπορεί να μας πήρε τρεις γενιές για να ενηλικιωθούμε σαν σόι, αλλά τελικά τα καταφέραμε. Άρα η μελαγχολία και τα νεύρα πιο πολύ σημάδι ενηλικίωσης ήταν παρά αισθήματα βιασμού ή ανάδειξη της θηλυκής μου πλευράς. Και τώρα βγαίνω αποφασισμένος να πάρω το αίμα μου πίσω για τρεις γενιές και βλέπουμε, μήπως αφήσω και καμιά παρακαταθήκη και για τους επόμενους!

Στην όλη αυτή ανοησία υπάρχει μια αλήθεια και αυτή είναι πως το εισπρακτικό και δικαστικό (στο βαθμό που το αφορά) κύκλωμα έχει ειλικρινά κολλήσει. Ο χρόνος παγώνει στην ψυχρή αγκαλιά της δικαιοσύνης και κάθε λεπτό δικό της μπορεί να σημαίνει μέχρι και χρόνια στον πραγματικό κόσμο, οπότε ποιος ζει και ποιος πεθαίνει. Άρα έχει ένα νόημα να πεις πως μονομιάς το καθαρίζω όλο αυτό και του κάνω reset. Ποιος όμως θα το κάνει αυτό; Εκείνοι που έχουν συντελέσει τα μάλλα στη δημιουργία αυτής ακριβώς της κατάστασης; Και πώς θα το κάνει, πόσους θα αμνηστεύσει, πώς να τον εμπιστευθώ ότι αυτή θα είναι η τελευταία φορά αφού κάθε φορά τα τελευταία 25 χρόνια είναι «η τελευταία»; Θα μου πεις, και τι ζητάς; Ζητώ λοιπόν να βρουν τρόπο να ξεπαγώσουν τα δικαστήρια. Να προσλάβουν περισσότερους υπαλλήλους εάν αυτό τους βοηθήσει να φέρουν περισσότερα έσοδα, είναι κάτι σαν επένδυση, σαν να ανακαλύπτεις τον τροχό ενώ πήγαινες σέρνοντας. Να αναγκάσουν τους εφοριακούς να δουλέψουν και να πάνε οι επίορκοι φυλακή. Να ελέγξουν, να ξεσκονίσουν, να ανακαλύψουν τις κομπίνες, να δημεύσουν περιουσίες. Να παραγράψουν κάθε παράλογο πρόστιμο αλλά και να εισπράξουν τις βεβαιωμένες οφειλές. Η προκρινόμενη λύση μπορεί να φαντάζει ελκυστική σχετικά με την ταχύτητα εφαρμογής αλλά και την αναγκαιότητα σε άμεσο ρευστό για το Δημόσιο, πλην όμως πηγάζει από αναποτελεσματικότητες που εκείνοι έχουν δημιουργήσει (σκοπίμως θεωρώ πως δικαιούμαι να πιστεύω), ενώ είναι και βαθύτατα άδικη. Ως σοβαροί, σπουδαγμένοι και οικογενειάρχες άνθρωποι δε, θα έπρεπε να μπορούν να εκτιμήσουν λίγο καλύτερα την αξία της διαπαιδαγώγησης και το μάθημα που σε αυτό το πλαίσιο δίνει η υιοθέτηση μιας τέτοιας λύσης.

Τι μένει λοιπόν να ζητήσει κανείς; Μα τι άλλο, από αυτό που και οι διάφοροι κλασομπανιέρες μαϊντανοί των τηλεοπτικών δελτίων ζητούν: να εφαρμοστούν οι νόμοι. Ας εφαρμοστούν οι νόμοι λοιπόν κι ας αφήσουν τα «τελευταία φορά», τι άλλο; Απλά τα αυτονόητα, την Επανάσταση του Αυτονόητου…

γελειογραφίες: http://www.tanea.gr & http://www.enet.gr

Η Πράσινη Πεταλούδα…….

Αχ, τα ατίθασα νιάτα, οι πρωτοπόροι… Πρόεδρε, μήπως να φτιάχναμε και καμιά δωρεάν αξιοπρεπή παραλία στην Αττική ώστε να γυμναζόμαστε και οι υπόλοιποι, να ανεβάσουμε και την παραγωγικότητα;