Παρασκευή

Πάντα αγαπούσα την Παρασκευή περισσότερο από κάθε άλλη μέρα. Από τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου. Όταν ήμουν πολύ μικρός, Παρασκευή ήταν η μέρα που τέλειωνε τη δουλειά η μαμά και ο μπαμπάς και θα ξεκίναγαν οι βόλτες, τα μπάνια και το παιχνίδι με την άνεσή μας. Μεγαλώνοντας, την ίδια μέρα τελείωνε το σχολείο, σήμερα τελειώνει η δουλειά. Κι ενώ είναι σαν κάθε άλλη μέρα, με τις δουλειές, τα ωράρια, τα άγχη, παρ’ όλ’ αυτά σχεδόν τίποτα δεν με πτοεί. Η πιο ελπιδοφόρα μέρα, η μέρα των υποσχέσεων και της γλυκιάς προσμονής για την επιστροφή στην αυστηρά προσωπική μου ζωή. “Παιδί της Παρασκευής” με φώναζε και η γιαγιά μου, που με δυο καθημερινές κουβέντες σου κάνει κανονικό ψυχογράφημα. Κι όχι άδικα, γεννήθηκα άλλωστε Παρασκευή. Δεκατρείς ώρες κοιλοπονούσα τη μάνα μου, στριμμένος από τα γεννοφάσκια μου, μέχρι ν’ αλλάξει η μέρα και να ξεμυτίσω Παρασκευή μία η ώρα το βράδυ. Πριν από ακριβώς τριάντα χρόνια…

Advertisements