Ευτράπελα (Κλειστόν λόγω φοροδιαφυγής)

Μεγάλη γιορτή του χριστιανισμού την Παρασκευή. Κωνσταντίνου και Ελένης και ως εκ τούτου η μισή Ελλάδα γιορτάζει. Στο γραφείο ειδικά, κοντέψαμε να πάθουμε κρίση ζαχάρου από τα γλυκά που πήγαιναν κι ερχόντουσαν. Σοκολατάκι και φιλιά, κέρασμα και χρόνια πολλά ήταν το σκηνικό για ένα μεγάλο διάστημα της ημέρας και, καθώς είναι και ντροπή να αρνηθείς το κέρασμα, δώσ’ του να δοκιμάζεις απανωτά ένα σωρό λιχουδιές. Τόσες πολλές ήταν ώστε στο τέλος πολλούς μας είχε πιάσει μια λιγούρα για κάτι αλμυρό, κάτι να καθαρίσει και να αλλάξει τη γεύση (προβλήματα κι αυτά…). Τότε λοιπόν, εμφανίστηκε στην πόρτα του γραφείου η γραμματέας του διπλανού τμήματος, έχοντας ανά χείρας ένα κουτί με εξαίσια, στην μυρωδιά, τυροπιτάκια. Κοιταχτήκαμε αναμεταξύ μας, καθότι είχαμε ξεμείνει από εορτάζοντες και δεν μπορούσαμε να καταλάβουμε ποιος είχε διαβάσει τις επιθυμίες μας! Η γραμματέας φρόντισε να μας πληροφορήσει, καθώς μάλλον μας είδε να χάσκουμε όλο απορία, πως τα τυροπιτάκια είναι κέρασμα από τον συμπαθέστατο, μικρόσωμο κυριούλη που ένα μήνα τώρα φιλοξενείται στο παραδίπλα γραφείο και τον λένε Κώστα κι αυτόν. Μείναμε σύξυλοι, καθώς ο συμπαθέστατος φιλοξενούμενος τυγχάνει να είναι εφοριακός που έναν μήνα τώρα ψαχουλεύει και ξεσκονίζει τα πάντα! Και πάνω που νομίζαμε πως δεν έφευγε άλλο επειδή είμαστε μια χαρούμενη ατμόσφαιρα και του αρέσει το περιβάλλον μας, να τον να σε κερνάει κιόλας! Πάει, μάλλον πρέπει να αρχίσω να ψάχνω για δουλειά!

Υπάρχουν μερικές στιγμές που η πραγματική ζωή ξεπερνά και την πιο καλπάζουσα φαντασία. Μερικές φορές τα παιχνίδια της πραγματικότητας δεν μπορεί να τα συλλάβει ούτε ο πιο σουρεαλιστικός νους. Αυτήν τη φορά μάλιστα, συμφωνούσαν οι πάντες πως κάτι τέτοιο κανείς δεν το περίμενε! Δεν είναι πως κι ο εφοριακός δεν είναι άνθρωπος, απλά όταν ένας τύπος ψάχνει σαν μανιακός κάθε δυνατή λεπτομέρεια προκειμένου να ρίξει την ποινή, δεν περιμένεις να σε κερνάει κιόλας. Είναι σαν να σου χρυσώνει το χάπι. Ο τύπος που μπορεί (λόγω των ατασθαλιών του αφεντικού) να σου κλείσει το μαγαζί και να σε στείλει στα αζήτητα της ανεργίας, σε κερνάει για τη γιορτή του! Τι ωραία ατμόσφαιρα, τι πολιτισμός! Με το τυροπιτάκι της παρηγοριάς ανά χείρας, κάθισα ξανά στο pc της θέσης μου και άνοιξα μονομιάς σελίδες ανευρέσεως εργασίας… Μάλιστα, έφαγα κι ένα ακόμα (ήταν ομολογουμένως νοστιμότατα), επενδύοντας στη λιπώδη υποθήκη μου για το δυσοίωνο μέλλον!