Εναέριες εικόνες καταστροφής στην Αττική

ATHENS IN FIRES

Athens after the fires ex altis

Athens after the fires ex altis

ATHENS IN FIRES

005

Athens after the fires ex altis

Athens after the fires ex altis

Athens after the fires ex altis

Athens after the fires ex altis

Athens after the fires ex altis

Athens after the fires ex altis

Athens after the fires ex altiscopyright εικόνων : Νικόλαος Πηλός, φωτογράφος

http://www.nikospilos.com/pages/profile/

Επειδή, κατά το γνωστό γνωμικό, μια εικόνα ισούται με χίλιες λέξεις, ο φίλος φωτογράφος μας έστειλε μια σειρά αεροφωτογραφιών που δείχνουν το μέγεθος της καταστροφής. Τέτοιες στιγμές τα σχόλια περιττεύουν.

Advertisements

Καραμανλής, ο εμπρηστής – follow up

1-34-thumb-largehttp://www.enet.gr/?i=news.el.ellada&id=75611

2skitso-9-thumb-largehttp://www.enet.gr/?i=news.el.gallery&id=49&m=30799

9-skitso-3-thumb-largehttp://www.enet.gr/?i=news.el.gallery&id=49&m=30800

Κοιμήθηκα στις 04:30. Και πάλι όμως λαγοκοιμόμουν με την τηλεόραση ανοικτή και τις εικόνες Δευτέρας Παρουσίας να στοιχειώνουν τον ύπνο μου. Εκεί έβλεπα πάλι άλλα οράματα. Θα μου πεις, ίσως θα έπρεπε να πας να σε κοιτάξει κανένας γιατρός, αλλά με τόση τσίκνα απλωμένη στο κέντρο της Αθήνας, που νόμιζες ότι είσαι χειμώνα στα Ζαγόρια κι έχανες την αίσθηση ακόμα και της εποχής,  νομίζω απλά ότι είμαι μειωμένου καταλογισμού για ακόμα μια φορά. Έβλεπα λοιπόν σύννεφα να σχηματίζονται γύρω από τη φωτιά. Όχι όμως σύννεφα βροχής, όπως θα ήταν το φυσιολογικό και κανείς δεν θα με κατηγορούσε για φαντασιόπληκτο. Τα σύννεφα δημιουργούσαν μια επιβλητική φιγούρα, έναν σκυθρωπό, αγέρωχο άντρα με πηλίκιο, στρατηγό ένα πράγμα. Και καθώς κοίταζα καλύτερα, είδα το πρόσωπο του Πολύδωρα να σχηματίζεται, με ένα τεράστιο όμως στόμα που το είχε ανοιχτό και με φουσκωμένα, ρωμαλέα πνευμόνια φύσαγε δυνατά πάνω στο πύρινο μέτωπο, οδηγώντας και παίζοντας με τη φωτιά…  Δίπλα, έβλεπα το Μαρκογιαννάκη, ντυμένο μαέστρο μ’ εκείνο το χαρακτηριστικό φράκο με τη μακριά ουρά φτιαγμένη από πυροσβεστικούς σωλήνες να διευθύνει τον σολίστ Στρατηγό με ξαναμμένο πάθος, ενώ το κοινό, πυρόπληκτοι και πυροσβέστες, κοιτούν καθηλωμένοι με δέος.

Αυτό ήταν. Δεν έκλεισα μάτι μετά από αυτήν την εικόνα. Έβλεπα και ξανάβλεπα μπρος τα μάτια μου τους πρωταγωνιστές της αλλόκοτης εικόνας του ονείρου μου, κοίταζα από την άλλη τις σκηνές Αποκάλυψης με τον μεγαλύτερο πνεύμονα της Αττικής παραδομένο στις φλόγες, άναψα τσιγάρο κι ένιωσα ενστικτωδώς να καίγεται και ο δικός μου πνεύμονας. Το μυαλό μου δεν μπορούσε να ξεκολλήσει από την φιγούρα του μεγαλόπρεπου Στρατηγού και του εμπαιγμού του το 2007. Ω τι γλυκιά δικαίωση,  τι τραγική Κασσάνδρα αποδεικνύεται ο μεγάλος αυτός άνδρας. Αν ήμουν στη θέση του και άκουγα τον Μαρκογιαννάκη να κάνει δηλώσεις αυτές τις μέρες, θα αισθανόμουν τη μελαγχολική δικαίωση του πρωτοπόρου που όλοι τον περνάν για τρελό, τ’ ομολογώ χωρίς περιστροφές και ντροπές.

Όμως αφού εμείς δικαιώνουμε, εκ του αποτελέσματος, αυτήν την τακτική, αυτήν την εγκληματική απάθεια και οκνηρία, γιατί εκ των υστέρων ζητάμε διαφορετικά πράγματα; Μήπως έχουμε ένα πρόβλημα ειλικρίνειας; Αφού η χαροκαμένη  (ας μην ξεχνάμε ότι είχαμε πάνω από 60 απώλειες ανθρώπινων ζωών) Πελοπόννησος εξαγοράστηκε με 3.000 ευρώ το κεφάλι και τους επανεξέλεξε ως άξιους εκπροσώπους, προς τι η τόση δυσφορία και αγανάκτηση εκ των υστέρων; Πού απευθύνεται και ποιόν έχει αποδέκτη; Τον προ διετίας υπερισχύσαντα ενός έτσι κι αλλιώς φαύλου εκλογικού συστήματος και μάλιστα εν μέσω παρόμοιου, ανεκδιήγητου σκηνικού;

Όχι κύριοι, αναθεωρώ. Ας είμαστε ειλικρινείς. Εμπρηστής δεν είναι ο Καραμανλής και η πολιτική της ανυπαρξίας που πρεσβεύει. Εμπρηστές είμαστε εμείς, οι γκλαμουράτοι νεο-Έλληνες, των οποίων η ψήφος αγοράζεται σε συνθήκες εκτεταμένης καταστροφής, πόνου και αγανάκτησης προς 3.000 ευρώ, εμείς οι οποίοι πίνοντας αδιάφορα φραπέ φαντασιωνόμαστε πανεθνικά μια όμορφη βιλίτσα στη μέση του πουθενά (όπως αυτές που βλέπαμε στις τηλεοράσεις και λέγαμε «κρίμα το σπιτάκι του ανθρώπου»), αμφιβόλου νομιμότητας βεβαίως, αλλά αυτό έρχεται σε δεύτερη μοίρα. Είναι ο κοινά αποδεκτός κανόνας, η αναπότρεπτη νομοτέλεια που όλοι γνωρίζουν κι ανέχονται στην πατρίδα πλέον του ασόβαρου, όσο κι αν πρόσκαιρα αγανακτούν. Ο βασιλιάς είναι γυμνός πολλά χρόνια τώρα, αλλά εμείς δεν βλέπουμε πέρα από το δέντρο του εαυτού μας, έχουμε βάλει το κεφάλι στην τσιχλόφουσκα της τηλεόρασης και τη θαλπωρή του καναπέ, σαν δειλά πτηνά κι εμείς. Αδύνατοι να σκεφτούμε υπερβατικά, κάτι περισσότερο από τον καλοταϊσμένο εαυτούλη μας, να υποστηρίξουμε ένα εθνικό όραμα για τερματισμό της γελοιότητας, της οκνηρίας και της ντροπής έστω και την ύστατη στιγμή, με οικογένειες ολόκληρες χαροκαμένες και εκτεταμένες περιοχές ουσιαστικά απονεκρωμένες, ραντισμένες εκ των υστέρων με τριχίλιαρα.

Τι σημαίνει, έλεγε ο Καμύ, αν οι πολιτικοί χρειάζεται να υποτιμήσουν τον εαυτό τους (λέγοντας πως φταίει ο Στρατηγός Άνεμος ας πούμε), αν αυτό τους επιτρέπει να κυβερνούν τον κόσμο; Επικερδής συμβιβασμός αν τι άλλο, γι’ αυτούς. Για ‘μας; Στάχτη και μπούρμπερη. Ή Burberry για όσους το προτιμούν.