Virtual Democracy (βράχυ-μέσο-μακροπρόθεσμα)

   Την ώρα που η παραιτηθείσα και εκ κωλοτούμπας επανασυσταθείσα κυβέρνηση των, ακροβατών με τα όρια της δημοκρατικής ανοχής, σοσιαλιστών υποθήκευε το μέλλον και την περιούσια της χώρας χωρίς κανένα εχέγγυο επιτυχίας της μπούρδας του δημοκρατικότατου μονόδρομου που μας τσαμπουνάνε τόσον καιρό, ψηφίζοντας το Μεσοπρόθεσμο σχέδιο διάσωσης, οι Ευρωπαίοι ηγέτες έπαιρναν βαθιές ανάσες αγαλλίασης διότι πολύ είχαν αγχωθεί και στεναχωρηθεί με το αβέβαιο μέλλον μας. Μπορεί να τους ενδιαφέρει και το ευρώ, αλλά μείζονος σημασία είναι ότι η Griechenland πειθάρχησε και εξασφάλισε το μέλλον της.

Aris Messinis-AFP-Getty Images

   Ταυτόχρονα, έξω από το Κοινοβούλιο όπου οι εθνοπατέρες μας ξιφουλκούσαν για το ποιος θα μας πρωτοσώσει, λίγα πράγματα θύμιζαν ακόμα δημοκρατικό καθεστώς. Πιστοί στο ραντεβού τους, που έχει οριστεί καθώς φαίνεται μετά την 15.06.2011 και για τις περιστάσεις γύρω στις 13:30, ΜΑΤ και κουκουλομπάχαλοι τρομοκρατούσαν τον κόσμο, προκαλώντας οι μεν και ανοίγοντας κεφάλια με τα γκλοπ τους, καταστρέφοντας οι δε και ανοίγοντας κεφάλια με τις πέτρες τους. Δεν ξέρω μόνον αν ίσως ο Πάγκαλος κρυφογελούσε κοιτάζοντας έξω από τα παράθυρα της Βουλής, διότι μπορεί να μην ήρθαν τα τανκς, ήρθαν όμως οι εξελιγμένοι γενίτσαροι Robocop με το πλήθος των ληγμένων πυρομαχικών τους να αντικαθιστούν τις ερπύστριες και το βαρύ πυροβολικό. Τι να κάνουμε, οι καιροί αλλάζουν και εξελίσσονται τα μέσα, όσο κι αν ο κύριος Πάγκαλος μπορεί να θυμάται διάφορα πράγματα από την παιδική του ηλικία με νοσταλγία, όπως ίσως τα παραμύθια του παππού του.

Aris Messinis-AFP-Getty Images

   Εκτός λοιπόν της εκτός δημοκρατικής ανοχής διαδικασία που εξελισσόταν στην Βουλή, μια αντίστοιχη εξελισσόταν ακριβώς έξω από αυτήν, με τα όργανα της τάξης να δείχνουν σε κάθε ευκαιρία πόσο καλοί έχουν γίνει στο σχεδιασμό και την εκτέλεση επιχειρήσεων μαζικής καταστολής αλλά και το άθλημα της ρίψης φιαλιδίων ευεργετικών αερίων αλλά και ψυχαγωγικών κροτίδων. Special αθλήματα αυτά, μέρες που είναι… Έτυχε όμως να βρίσκομαι στο Σύνταγμα σε μια στιγμή που τα χημικά έπεφταν βροχή, ακόμα και στο ύψος των εισόδων του Μετρό, με το ραδιόφωνο να μεταδίδει ζωντανά μαρτυρίες εκπροσώπων των εργαζομένων αλλά και λοιπών επωνύμων πως η κατάσταση είναι φρικτή εντός του Μετρό , πως χημικά μπαίνουν και πνίγουν ασφυκτικά τον κόσμο, πως δεν μπορούν να μετακινήσουν τραυματίες και άλλα τέτοια όμορφα και δημοκρατικά και την ίδια στιγμή να παίζουν και δήλωση του Βενιζέλου ο οποίος έλεγε πως δεν συμβαίνει τίποτε από οα αυτά και πως όποιος θέλει μπορεί να μετακινηθεί ελεύθερα με το Μετρό. Ίσως να είχε και δίκιο, δεν ήμουν μέσα γα να ξέρω, αλλά βέβαια δεν γινόταν λόγος για το πώς θα μπορούσε να φθάσει κανείς μέχρι εκεί, ανάμεσα σε καπνούς και κοτρόνες… (οι παρακάτω φωτογραφίες είναι από το σημείο επάνω από την πλατεία όπου φαίνονται οι καπνοί των δακρυγόνων που έχουν πέσει στην πλατεία στο ύψος των εισόδων του Μετρό, ενώ και το video από το site της Ελευθεροτυπίας είναι αδιάψευστος μάρτυρας).

John Kolesidis-Reuters

Παράλληλα όλοι οι ρεπόρτερ, του ΣΚΑΙ συγκεκριμένα, είχαν να καταγγείλουν και από ένα περιστατικό απρόκλητης αστυνομικής βίας, επωνύμως και με μάρτυρες, αλλά την ίδια στιγμή ο εκπρόσωπος της ΕΛΑΣ υποστήριζε πως τίποτα από όλα αυτά δεν έχει συμβεί, ή το πολύ πολύ να ήταν μεμονωμένα περιστατικά. Όταν κανείς αρνείται την πραγματικότητα, δεν μπορείς να αποδείξεις ότι ο γάιδαρος δεν πετάει ούτε ασφαλώς πως δεν είσαι ελέφαντας, ενώ σίγουρα δεν μπορείς να τον πείσεις πως σύμπτωση που επαναλαμβάνεται, παύει να είναι σύμπτωση. Ποια περιθώρια συνεννόησης έχεις με κάποιον που βλέπει τις εικόνες παντού, αλλά βλέπει άλλα πράγματα; Όπως πως τα ΜΑΤ δεν έκαναν ποτέ έφοδο στο Μετρό. Φυσικά, δεν μπήκαν μέσα, έφτασαν όμως στο κεφαλόσκαλο κι εκεί μπορεί να τους έπεσε ένα χημικό, που ίσως κύλισε, μπορεί και να το τράβηξε κανείς εγκάθετος το φιαλίδιο με μαγνήτη ώστε να συκοφαντήσει τα παιδιά του λαού, τα’ αδέρφια μας τους ΜΑΤατζήδες. Διότι δεν φταίει ο ρίψας το δακρυγόνο ΜΑΤατζής, ούτε το φιαλίδιο, φταίει ο καπνός που πέραν από κάθε λογική και αυτοβούλως εξαπλώθηκε και (ποιος να το περιμένει;) εισχώρησε στο Μετρό, πνίγοντας τον κόσμο. Και η συνάθροισης άνω των δύο ατόμων είναι διαδήλωση, ενώ ο ασθενής είναι στο γύψο, θα προσέθετα εγώ… (Δείτε κι άλλες τέτοιες ομορφιές στη σελίδα της Ελευθεροτυπίας)

   Virtual Reality….

Louisa Gouliamaki-AFP-Getty Images

Advertisements

Βία επί «ακραίους» και «απλούς», του Αυγουστίνου Ζενάκου

(σημείωμα αναδημοσίευσης: Δεν έχω αναδημοσιεύσει ποτέ μέχρι τώρα αυτούσιο κάτι  που έχει γράψει κάποιος άλλος (κυρίως διότι δεν μου αρέσει να οικειοποιούμαι τη δουλειά κάποιου άλλου), αλλά η μαρτυρία και το βίντεο που δημοσιεύει ο Αυγουστίνος Ζενάκος στο thepressproject.gr αποτελούν αν μη τι άλλο, μια χρήσιμη μαρτυρία. Διαβάζω λοιπόν:)

Του Αυγουστίνου Ζενάκου

Ήταν στο μπλόκο μπροστά στην οδό Ακαδημίας, χθες, γύρω στις έντεκα το πρωί. Μια ηλικιωμένη κυρία, μαντεύω την ηλικία της στα εβδομήντα πάνω κάτω, διέσχισε τη μικρή απόσταση ανάμεσα στους διαδηλωτές και στους παραταγμένους άνδρες των ΜΑΤ και στάθηκε εκεί, κρατώντας την τσάντα της.

«Τριακόσια σαράντα ευρώ σύνταξη» είπε στον αστυνομικό. Έδειξε προς τη Βουλή: «Κι εσύ φυλάς αυτούς; Ντροπή σου!»

Λίγο αργότερα, σε άλλο μπλόκο, λίγο πιο πάνω, ένας κύριος γύρω στα πενήντα, από τις φυσιογνωμίες που θα ταίριαζαν στο «παλιό» Κολωνάκι, εξηγούσε σε κάπως υψηλούς τόνους σε μια άλλη διμοιρία ΜΑΤ:

«Εγώ, ως ένας, έχω δικαίωμα να πάω όπου θέλω. Το Σύνταγμα μού το αναγνωρίζει αυτό το δικαίωμα. Λοιπόν, εγώ θέλω να πάω εκεί.» Έδειξε το απέναντι πεζοδρόμιο, της Βασιλίσσης Σοφίας, αυτό που ορίζει τη Βουλή. «Γιατί με εμποδίζετε; Χώρα μου δεν είναι; Γιατί μου απαγορεύετε να περπατήσω ελεύθερα στο έδαφός της; ΓΑΔΑ; Δεν καταλαβαίνω τι μου λέτε. Ποιος είναι αυτός ο Γαδάς; Δεν ξέρω κανέναν Γαδά. Εγώ θέλω να πάω απέναντι.»

Κανένας από τους δύο δεν ήταν αυτό που θα περίμεναν να δουν όσοι έχουν πείρα από πορείες και διαδηλώσεις. Πιο πολύ ανήκαν σε εκείνη τη νεφελώδη κατηγορία συνανθρώπων μας που όταν θέλουμε να την ορίσουμε, χρησιμοποιούμε ανακριβή επίθετα όπως «μέσος» ή «απλός».

Δεν ξέρω, φυσικά, τι σημαίνει «μέσοι», «απλοί» άνθρωποι. Είμαι βέβαιος, ωστόσο, για ακριβώς τούτο: είχαν αγανακτήσει με την αστυνομία που τους εμπόδιζε να κινηθούν, που τους θύμιζε πως οι εντολοδόχοι τους, οι εκπρόσωποί τους, έχουν ανάγκη προστασίας, μιας προστασίας που κοστίζει αμύθητα ποσά και απαιτεί χιλιάδες πάνοπλους άνδρες – και όχι από κάποιον μοναχικό τρελό που αποφάσισε ξαφνικά ότι μισεί κάποιον στην τηλεόραση αλλά από αυτούς τους ίδιους, τους πολίτες, τους ψηφοφόρους.

Λίγο αργότερα, τα κυρίαρχα ΜΜΕ, ελεύθερα από την απεργία των δημοσιογράφων που ανεστάλη εκείνες τις ώρες περίπου, παρουσίαζαν μια μάλλον διαφορετική εικόνα: τα «άκρα» συγκρούονται, η Αθήνα καίγεται ξανά, βορά των «γνωστών-αγνώστων», που ανήκουν πλέον είτε στην άκρα Δεξιά είτε στην άκρα Αριστερά αλλά πάντως προκαλούν ταραχές, πρώτα μεταξύ τους κι ύστερα με την αστυνομία που δεν μπορεί, λογικά, να τους κοιτάζει άπραγη να σφάζονται και να καταστρέφουν. Το είπε και ο εκπρόσωπος Τύπου της αστυνομίας σε συμπαθή ραδιοφωνικό σταθμό: η ΕΛΑΣ προστάτευε τους ειρηνικούς διαδηλωτές από τα ακραία στοιχεία που για άλλη μια φορά είχαν παρεισφρήσει – μα τι ηλίθιοι αυτοί οι ειρηνικοί διαδηλωτές! – στις τάξεις τους.

Δεν υπάρχει λόγος να αρνείται κανείς την ύπαρξη ακραίων – όσο ανοιχτός και δυσερμήνευτος κι αν είναι στην πραγματικότητα ο χαρακτηρισμός. Ας πούμε, λόγου χάρη, πως υπάρχουν αυτοί που θεωρούν καλή ιδέα να ξεκινήσουν να κοπανάνε κάποια στιγμή ένα ΑΤΜ. (Μολοντούτο, κάθε φορά που κατεβαίνω σε διαδήλωση και περνώ έξω από το αστυνομικό τμήμα στη γωνία Ιπποκράτους και Καλλιδρομίου, θαυμάζω τους ευειδείς νέους με τα ατίθασα μαλλιά, τα σκουλαρίκια και τα μαύρα μπουφάν που πίνουν καφέ κάνοντας αστεία με τους ένστολους συναδέλφους τους…) Αλλά οι ακραίοι δεν είναι το θέμα. Μην συντηρούμε άλλο αυτή την πλάνη και μην αφήνουμε να μας εξαπατούν – οι ακραίοι δεν ήταν ποτέ το θέμα.

Το γεγονός είναι πως κάποιοι – είτε ασφαλίτες, γεγονός που έχει πλειστάκις προκύψει από καταγραφές και μαρτυρίες, είτε πράγματι «ακραίοι» (ας δεχτούμε, χάριν της συζήτησης, ότι και οι δύο ομάδες εκπροσωπούνται υγιώς) – ξεκίνησαν καυγά πρώτα μεταξύ τους, στο μπλόκο της οδού Κριεζώτου και μετά στη λεωφόρο Αμαλίας, και ύστερα με την αστυνομία, στην Αμαλίας, στην οδό Καραγιώργη Σερβίας και στην οδό Νίκης.

Κι ύστερα;

Ύστερα, άκουσα τη φωνή από το τηλέφωνο: «Είν’ εγκληματίες…» Σίγουρα δεν μπορώ να περιγράψω πώς είναι όταν ακούς κάποιον να υποφέρει έτσι. Φώναζα: «Είσαι καλά; Είσαι καλά;» Είχα πια αποκλειστεί, δεν μπορούσα να φτάσω εγκαίρως εκεί όπου ήταν η φωνή – δικού μου, αγαπημένου ανθρώπου – κι ας την άκουγα να πνίγεται, μια ασφυξία τρομερή, σαν να προσπαθούσε εκείνη την ώρα ένας εφιαλτικός βασανιστής με μια ράσπα να διορθώσει τον λάρυγγα της συνομιλήτριάς μου.

Η αστυνομία είχε επιτεθεί στην Πλατεία Συντάγματος. Οι συγκεντρωμένοι κάθονταν εκείνη την ώρα κάποιοι στο γρασίδι και τραγουδούσαν, άλλοι χόρευαν, όταν είδαν τα πρώτα δακρυγόνα να πέφτουν ανάμεσά τους. Ανάμεσά τους. Μέσα στο ειρηνικό πλήθος. Τα δακρυγόνα έμοιαζαν για ώρα να έρχονται από το πουθενά – ήταν τόσα πολλά – αλλά καθώς το δέρμα αρχίζει να καίει και δεν μπορεί κανείς πια να αναπνεύσει και πονάει, πολλοί από τους συγκεντρωμένους βρήκαν την απίστευτη δύναμη να καθίσουν εκεί, να μην φύγουν, να μην αφήσουν την Πλατεία.

Τους βομβάρδισαν κοντά δυο ώρες. Χωρίς λόγο. Χωρίς πρόκληση. Με μια ασύμμετρη, τερατώδη βία, με αέρια, με δηλητήρια, πάνοπλοι εναντίον άοπλων για άλλη μια φορά.

Κι αμέσως μετά έκαναν την εμφάνισή τους οι ομάδες ΔΙΑΣ. Τους είδα να κατεβαίνουν την οδό Σταδίου, όρθιοι πάνω στις μηχανές με τα γκλοπ υψωμένα, σαν να φαντασιώνονταν ότι έπαιζαν κάποιου είδους πόλο με τα κεφάλια των διαδηλωτών. Μπροστά μου μπήκαν στην οδό Χρήστου Λαδά και άρχισαν μανιασμένα να σπάνε ένα μαγαζί, σαν να αναζητούσαν κάποιον μανιακό δολοφόνο αλλά δεν ήταν κανένας εκεί, απλώς τα έσπασαν και ξαναέφυγαν με τις μοτοσυκλέτες τους. Φωνές από τη Σταδίου: «Γιατί μας χτυπάτε; Γιατί μας χτυπάτε;» Ξεκίνησα να τους ακολουθώ από μακριά, ήταν δύσκολο να τους φωτογραφίσω, δεν είμαι φωτογράφος, τελικά τα παράτησα και κοιτούσα. Έφερναν γύρω την Πλατεία Κλαυθμώνος και χτυπούσαν. Ο κόσμος απορούσε. Δεν είχε, φαίνεται, «ακραίους» εκεί.

Για να ξεκαθαρίζουμε, λοιπόν: οι «ακραίοι», είτε είναι ασφαλίτες είτε κρετίνοι με ιδεολογία, δεν είναι παρά πρόσχημα. Τα πολλά, τα συντριπτικά περισσότερα θύματα της βίας της ελληνικής αστυνομίας είναι οι άλλοι, αυτοί που τραγουδούσαν, που φώναζαν συνθήματα, που παίρνουν σύνταξη 340 ευρώ, που δεν γνωρίζουν ποιος είναι ο κύριος Γαδάς.

Και το μόνο θετικό – αν μπορεί κανείς να επιστρατεύσει αυτή τη λέξη σε μια περίσταση τέτοιας αναίτιας βίας – είναι ότι εκείνοι οι άνθρωποι για τους οποίους επιστρατεύουμε τα ανακριβή επίθετα «μέσος» και «απλός», το συνειδητοποίησαν χθες αυτό το γεγονός σε όλη του την ειδεχθή έκταση. Σαν να το ήξεραν από πριν, άλλωστε: η ταραχή της ηλικιωμένης κυρίας και του μεσόκοπου κυρίου μπροστά στον απρόσωπο παραλογισμό των ΜΑΤ, μοιάζει να προμήνυε την ετυμηγορία του δρόμου: αφήστε μας πια με τους «ακραίους», ένοχη είναι η αστυνομία αλλά κυρίως οι πολιτικοί της εντολείς, αυτοί που πρόδηλα θέλησαν να ξεριζώσουν όσους διαμαρτύρονται από την Πλατεία Συντάγματος, τις ίδιες ώρες που ο Πρωθυπουργός μάς υπέβαλλε σε άλλον έναν εξευτελισμό.

Πώς ξέρουμε την ετυμηγορία; Ήταν κλεισμένη μέσα στη φωνή: «Είν’ εγκληματίες…» Μέσα στις κραυγές: «Γιατί μας χτυπάτε;»

Βία επί «ακραίους» και «απλούς».

Τσίρκο…

 

Έχω πολύ πονοκέφαλο από τα χημικά και τα καμμένα πλαστικά και σκουπίδια της πλατείας Συντάγματος. Πονοκέφαλο που επιδείνωσαν τα γέλια μου, ακούγοντας τον GAP (όνομα και πράγμα) και το διάγγελμά του. Κι επειδή ακόμα τσούζουν τα μάτια μου και δεν είμαι για πολλά,  μόνο με ένα κομματάκι σαν κι αυτό θα μπορούσα να εκφράσω το τι πιστεύω μια τέτοια στιγμή για το τσίρκο που λέγεται πολιτική ζωή του τόπου… Μετά τα επικίνδυνα λιοντάρια, πάντα βγαίναν οι κλόουν, τουλάχιστον στα τσίρκα που η μάνα μου με πήγαινε μικρό. Αν θεωρήσουμε σαν λιοντάρια τα προβοκατόρικα μπαχαλάκια ή τους αξιαγάπητους ένστολους καταστολείς, το ποιος είναι ο κλόουν προκύπτει αβίαστα…

Τα χουλιγκάνια της (κουτής) χαράς.

Το να σου αρέσει το ποδόσφαιρο δεν είναι αμαρτία. Μπορεί να είναι αμαρτία να παίρνουν τόσα λεφτά άνθρωποι που κλωτσάνε μια μπάλα, αλλά αυτό είναι μια καθαρά άλλη συζήτηση. Άμα σου αρέσει το ποδόσφαιρο, είναι σχεδόν μοιραίο πως θα γίνεις και υποστηρικτής ενός εγχώριου συλλόγου. Θα χαίρεσαι με τις νίκες του, θα κατσουφιάζεις με τις αποτυχίες του, όλα πάντως το μέτρο της λογικής και της σοβαρότητας. Δεν θα μπορούσα ποτέ να φανταστώ τον εαυτό μου σαν το πιθήκι κρεμασμένο στα κάγκελα να ωρύομαι και να χάνω τα λογικά μου με την στραβοκλωτσιά του οποιουδήποτε.

Έτσι λοιπόν, μου αρέσει κι εμένα το ποδόσφαιρο και δεν νιώθω κανένα λόγο να ντρέπομαι γι αυτό. Μοιραία υποστηρίζω και μιαν ομάδα, που στην προκειμένη περίπτωση είναι ο Ολυμπιακός. Δεν θα ξεχάσω ποτέ μου, ένα μοιραίο βράδυ χειμώνα του 2004 αν δεν με απατά η μνήμη μου, που τρέχαμε με τον αγαπητό μου φίλο και συμπάσχοντα Νικόλα με ένα σακατεμένο παπάκι στην άλλη άκρη της πόλης προκειμένου να κρατήσουμε στα χέρια μας το Championship Manager (μετέπειτα Football Manager) της σεζόν 2003-2004. Σ’ αυτό το ηλεκτρονικό παιχνίδι λοιπόν, με συντονισμένη και επίπονη προσπάθεια, με χρηστή διαχείριση, γευτήκαμε με τον συν-ασθενή Νικόλα μεγάλες χαρές. Πήραμε πρωταθλήματα, κύπελλα, πήραμε αστέρες της μπάλας, μελλοντικά πουλέν και γκανιάν και φυσικά, πήραμε και το Champion’s League. Και μάλιστα όχι μια φορά, αλλά αρκετές περισσότερες και (σωστά μαντέψατε), τις περισσότερες από αυτές με τον Ολυμπιακό. Απερίγραπτες χαρές, οι μυημένοι θα με καταλάβουν.

Η ενασχόλησή μας με το συγκεκριμένο παιχνίδι δεν ήταν τυχαία. Είναι ένα παιχνίδι χαλαρό, που δεν απαιτεί να βγάλεις ούτε έντεκα δάχτυλα για να το παίξεις, ούτε να πάθεις κράμπες στα υπάρχοντα. Επίσης σου επιτρέπει να ακούς μουσική και να πιάνεις και την ποδοσφαιρική κουβέντα και ανάλυση. Πάνω απ’ όλα όμως, σου προσφέρει τη δυνατότητα να χαίρεσαι για την ομάδα, χωρίς να χρειάζεται να πηγαίνεις στο γήπεδο! Διότι απ’ όσο θυμάμαι τον εαυτό μου η κατάσταση στα γήπεδα ήταν πάντα η ίδια: τυφλωμένα χουλιγκάνια που κάνουν ντου ακόμα κι όταν έχουν κερδίσει (!!!), προέδρους-ρεντίκολα, παίκτες-ανδρείκελα, παράγοντες-μπράβους, σεκιουριτάδες-οπαδούς που φυγαδεύουν ταραξίες, κοτόπουλα που αμολιόνται στα γήπεδα και όλα αυτά τα όμορφα που ζήσαμε προχθές και ζούμε το τελευταίο διάστημα. Τέτοια, το παιχνίδι δεν έχει. Μόνο καμιά φορά έχει κάτι τυφλούς διαιτητές που μου έχουν κοστίσει πρωταθλήματα, αλλά το όλο θέμα λήγει ως παρατήρηση στην ανάλυση του παιχνιδιού, δεν είναι αυτοί θέμα ανάλυσης ούτε πρώτη είδηση στα δελτία για τον ξυλοδαρμό τους. Ούτε οι πρόεδροι, ούτε οι παράγοντες, ούτε τα χουλιγκάνια, μόνο εσύ, η οικονομική πραγματικότητα και η ομάδα.

Δεν είναι φυσιολογικό να συζητιέται στα κεντρικά δελτία ειδήσεων επί 15 λεπτά και βάλε ένα ντέρμπυ και δη η κουβέντα να γίνεται για τα εντός του αγωνιστικού χώρου εξόφθαλμα διαιτητικά παραπτώματα και τα εκτός του αγωνιστικού χώρου γρονθοκοπήματα, προπηλακισμούς, λεονταρισμούς κάθε είδους εμπλεκομένου. Ακόμα χειρότερα, δεν είναι δυνατόν να καμώνονται όλοι πως δεν ξέρουν, δεν είδαν και δεν άκουσαν τίποτα. Κάμερες υπάρχουν, έλεγχοι υπάρχουν, γνωστές φάτσες είναι πάνω κάτω σε αυτούς που πρέπει να είναι εκείνοι που συνήθως προκαλούν όλα αυτά που έχουν απομακρύνει τον υγιή κόσμο από το άθλημα. Γιατί δεν τιμωρείται κανένας; Διότι η πολιτεία, προφανώς, δεν θέλει. Γιατί δεν σταματούν; Διότι όλοι οι πρόεδροι αγαπούν τον οπαδικό στρατό τους και τη δύναμη που τους δίνει και γιατί στο κάτω κάτω κανείς δεν τους αναγκάζει να κάνουν κάτι διαφορετικό. Η πολιτεία κοιμάται σε έναν βαθύ και ύποπτο ύπνο (παρεμπιπτόντως, κάτι θέματα με τον ΟΠΑΠ έχουν ανοίξει τώρα τελευταία) και κανείς δεν πιέζει κανέναν προκειμένου να γίνουν ουσιαστικά βήματα. Οι τρόποι είναι γνωστοί, ας πάρουμε και κανένα μάθημα από τους Αγγλοσάξονες που έχουν επιλύσει προ καιρού οξύτερα αντίστοιχα προβλήματα. Η ανοχή του καθενός μας αφήνει ένα πρόβλημα που βολεύει με τον έναν ή τον άλλον τρόπο τόσο τον παρανομούντα, όσο και τον ελεγκτή του. Κι επιπλέον, τους πληρώνουμε κιόλας (έχει σκανδαλίσει τους πάντες το κόστος της αστυνόμευσης του πρόσφατου αγώνα ΠΑΟΚ-ΟΣΦΠ, με άνδρες της αστυνομίας να φτάνουν με τις μηχανές φορτωμένες στο τρένο στη Θεσσαλονίκη προκειμένου να αποτρέψουν ενδεχόμενη σύρραξη), αντί να τους χρεώνουμε τις υπερωρίες τον ΜΑΤ στο κόκκαλο: όσο πιο πολλούς χρειάζονται, τόσο γεωμετρικά να αυξάνει το κόστος. Και βλέπουμε μετά! Αλλά όχι και να τους πληρώνω!

Ξενέρωσα με τον εαυτό μου το πρωί που με έπιασα να σιχτιρίζω στο γραφείο ακόμα για τα προχθεσινά μετά τις επιτακτικές υπενθυμίσεις αντίπαλων φιλάθλων και οπαδών (λιγότερο επιθετικοί οι μεν, έξαλλοι οι δε). Ξενέρωσα, γιατί όταν ήρθε μια κοπέλα τρέμοντας περίπου και ζητούσε το διευθυντή διότι «έχω δυο παιδία και ψάχνω μια οποιαδήποτε δουλειά να κάνω γιατί δεν θα έχω να τα ταΐσω, καθώς με απέλυσαν πριν 4 μέρες», εμείς ασχολούμασταν με τα καραγκιοζιλίκια. Ξενέρωσα όταν μπήκα να διαβάσω τα νέα της ημέρας και διαπίστωσα πως ενώ ήμουν καλά πληροφορημένος για το που ήταν ο Κατσουράνης όταν μπήκε το γκολ και τι είπε ο Μαρινάκης, δεν είχα ενημερωθεί για τους 200 νεκρούς στην εξέγερση της Λιβύης, δεν είχα νεότερα για την κακή κατάσταση της υγείας των απεργών πείνας μεταναστών, ούτε καν για το τόσο δημοφιλές τελευταία μέγεθος του δημοσίου χρέους.

 

Μήπως θα πρέπει να ξανασκεφτούμε λίγο με τι ασχολούμαστε; Μήπως να αναρωτηθούμε με τι μας θέλουν να ασχολούμαστε; Μήπως να προβληματιστούμε για την ανισομεγέθη πληροφόρηση γύρω από τα πραγματικά τεκταινόμενα; Μήπως να ασχοληθούμε λίγο με την επίλυση των πραγματικών προβλημάτων; Μήπως να απεργήσουμε και να διαδηλώσουμε την Τετάρτη, αντί να πλακωνόμαστε στα γήπεδα; Μήπως να περιμένουμε να τελειώσει η ευτελής καλοκαιρινή επιθεώρηση που ονομάζεται ελληνικό ποδόσφαιρο προτού ξανασχοληθούμε μαζί του; Μέχρι τότε, υπάρχει και το Manager. Και μου ζητάει η Bayern τον Kramaric και δεν ξέρω τι να κάνω. Είναι πολλά τα λεφτά…

Γελοιογραφίες: http://www.tanea.gr

Πορεία 15/12/2010 (Ο ξυλοδαρμός Χατζηδάκη)

Ο δημοσιογραφικός κλάδος για ακόμα μια φορά δεν στάθηκε στο ύψος των περιστάσεων. Αναμενόμενο εν πολλοίς με τον κ. Σόμπολο στην προεδρία του, αλλά και πάλι θλιβερό. Έχω πει και στο παρελθόν πως πιστεύω ότι η δύναμη κάποιων επαγγελμάτων βρίσκεται ακριβώς στην άσκηση τους. όπως σήμερα, που μπορεί να υπήρχε γενική απεργία αλλά οι συγκοινωνίες λειτούργησαν, ξεπερνώντας ύποπτες συνήθειες του παρελθόντος και βοηθώντας τον κόσμο να συμμετάσχει στην πορεία της απεργίας. Έτσι και οι δημοσιογράφοι θα είχαν πολλά περισσότερα να προσφέρουν εάν σήμερα παρουσίαζαν τα γεγονότα διεξοδικά και προκαλώντας ίσως και μια συζήτηση γύρω από τα θέματα της απεργίας και λοιπά. Αυτά όμως γίνονται στην «Άγρια Δύση», όχι στην πολιτισμικά και πολιτικά υπανάπτυκτη Ελλάδα. Ευτυχώς που υπάρχουν και οι ξένοι οργανισμοί media που διοχετεύουν ειδήσεις, όπως το Associated Press στο οποίο και ανήκει το πιο πάνω βίντεο.

Έτσι, ξαφνιάστηκα όταν λίγο πριν κλείσω τον υπολογιστή για να πέσω για ύπνο, κάνοντας μια τελευταία περιπλάνηση στον Ιστό, ανακάλυψα ότι σήμερα, πέραν των όποιων επεισοδίων (τη διάσταση των οποίων δεν έχω αντιληφθεί ακριβώς καθώς οι επαγγελματίες της ενημέρωσης επέλεξαν μια τέτοια μέρα για να απεργήσουν) σημειώθηκαν στην πορεία, έπεσε θύμα ξυλοδαρμού ο Κωστής Χατζηδάκης, καθώς προσπάθησε να διασχίσει την Πανεπιστημίου ενώ βρισκόταν σε εξέλιξη η πορεία. Η εικόνα μπορεί να σοκάρει τον πολιτικό κόσμο, αλλά αντικατοπτρίζει όμως με τον σαφέστερο δυνατό τρόπο την οργή που συσσωρεύεται στην κοινωνία εναντίον τους, τόσο για τη διαφθορά τους, όσο και για την αναποτελεσματικότητά τους να παράξουν πολιτική. Και αξίζει να αναλογιστεί κανείς ότι ο Χατζηδάκης δεν είναι δα και κανείς που έχει προκαλέσει μεγάλες αντιπάθειες στην κοινή γνώμη, μπορεί να φανταστεί τι έπεται. Πριν λίγο καιρό παρόμοιο περιστατικό είχε σημειωθεί και με τον Απόστολο Κακλαμάνη, πολιτικό που επίσης δεν έχει προκαλέσει (όχι όσο θυμάμαι τουλάχιστον).

Μπορεί λοιπόν να φανταστεί κανείς πόση είναι η οργή που κυριαρχεί αυτή τη στιγμή στο κοινωνικό σύνολο και ποιο το μέλλον της πολιτικής και του πολιτικού κόσμου στην Ελλάδα. Όσο μάλιστα η κυβέρνηση δεν παίρνει εκείνα τα μέτρα που θα αυξήσουν τα έσοδά της (μέσω της πάταξης της φοροδιαφυγής και της μείωσης της διαφθοράς στο δημόσιο τομέα), αλλά επιλέγει την οδό των πρόσθετων και αψυχολόγητων περικοπών προκειμένου να κλείσει τις τρύπες, τόσο η οργή αυτή θα αυξάνεται. Είτε λόγω ανικανότητας, είτε λόγω σκοπιμότητας, τα δημόσια έσοδα μένουν πίσω και η τρύπα στους υπολογισμούς έχει ως συνέπεια πρόσθετες περικοπές και περεταίρω οργανική συρρίκνωση του δημοσίου τομέα και του κοινωνικού κράτους (που δεν είναι καθόλου βέβαιο πως αυτό είναι το πρόβλημα και όχι η γενικευμένη διαφθορά). Η τελευταία δε επίθεση στον τομέα των εργασιακών σχέσεων ίσως να είναι και αυτό που θα ξεχειλίσει το ποτήρι. Το μόνο βέβαιο είναι πως ο φετινός χειμώνας θα είναι πολιτικά θερμότατος, σε αγαστή συνεργασία με τον περίεργο, άρρωστο καιρό. Χαριτωμένη σύμπτωση, αν μη τι άλλο…

φωτογραφίες: http://www.telegraph.co.uk/news/picturegalleries/worldnews/8203673/Greece-general-strike-protesters-throw-petrol-bombs-at-police-in-Athens.html

 

Πολλές περισσότερες πληροφορίες και φωτογραφίες σχετικά με τα αρκετά (τελικά) επεισόδια που σημειώθηκαν έχουν δημοσιευθεί και στις παρακάτω σελίδες. Εκεί βρίσκονται και φωτογραφίες που καθώς ισχυρίζονται οι δημοσιεύοντες είναι από αστυνομικούς της ασφάλειας που με μάσκες και κουκούλες κι αυτοί έκαναν το «καθήκον» τους. Ενδιαφέρον έχει να δούμε και καμιά επίσημη ανακοίνωση…

http://athens.indymedia.org/front.php3?lang=el&article_id=1238191

http://athens.indymedia.org/front.php3?lang=el&article_id=1237891

http://athens.indymedia.org/front.php3?lang=el&article_id=1237967

 

Κρισναμούρτι (Krishnamurti) – Επιστροφή στα θεμελιώδη

Τα βίντεο αυτά τα είδα στην εκπομπή των «Ράδιο Αρβύλα». Ειλικρινά μπράβο παιδιά. Δεν ήξεραν καν ότι υπάρχουν.

Σε τέτοιες στιγμές, με μέτρα πρωτοφανή, μια ολόκληρη οικονομική και πολιτική δομή που δοκιμάζεται και που πρέπει να αναθεωρήσει πολλά πράγματα, σε τέτοιες στιγμές τα ερωτήματα που πρέπει να θέσει ο καθένας στον εαυτό του είναι θεμελιώδη.

Σήμερα έλαβε χώρα μια από τις μεγαλύτερες πορείες που έχω δει στα 30 χρόνια της ζωής μου (150.000 λένε οι πρώτες εκτίμήσεις). Σήμερα είχαμε και τρεις νεκρούς (η μία έγκυος) χωρίς κανένας να μπορεί να καταλάβει το γιατί. Διότι κάτι τέτοιο δεν αιτιολογείται υπό καμία οπτική γωνία. Ας αναλογιστούμε λοιπόν τα θεμελιώδη διότι η εξαχρείωση συνολικά δεν είναι πολύ μακριά, εαν δεν μας χτυπάει ήδη την πόρτα.

Δείτε και αυτό εαν θέλετε περισσότερες πληροφορίες:

http://www.klibrary.gr/

Athens Riots (επέτειος Γρηγορόπουλου μέρος 2ον)

Όλες οι φωτογραφίες ανήκουν στον Νίκο Πηλό που ευγενικά μου τις παραχώρησε: http://www.nikospilos.com

Τελικά, είχαμε επεισόδια και βία στους δρόμους της Αθήνας και αυτόν το Δεκέμβρη. Φυσικά όχι της ίδιας έκτασης σε σχέση με τα περσινά, αλλά σαφώς δεν ήταν ίδια και η παρουσία της αστυνομίας στους δρόμους και όχι μόνο. Τα διάφορα «ντου» που κάνουν τις τελευταίες ημέρες με αμφίβολης νομιμότητας τρόπους κυνηγώντας μπουκάλια μπύρας, οι εκατοντάδες προσαγωγές για αμφίβολους λόγους  και οι καμικάζι μοτοσικλετιστές που από τύχη και μόνον δεν έγιναν νέοι δολοφόνοι, μαρτυρούν του λόγου το αληθές. Και το μόνο ζήτημα που μας απασχολεί είναι ο τρόπος λειτουργίας και δράσης της ΕΛΑΣ καθώς και η ύποπτη ανεκτικότητά της σε διάφορα ακροδεξιά και προβοκατόρικα φαινόμενα από την μία πλευρά και σχετικά με την κατάργηση ή όχι του ασύλου από την άλλη. Ασφαλώς και είναι σημαντικά θέματα κι αυτά αλλά ελάσσονα σε σχέση με τα δραματικά προβλήματα του τόπου και τα αδιέξοδα της κοινωνικής δομής.

Είναι κοινή λογική ότι όταν τα προβλήματα σωρεύονται καθημερινά όλο και περισσότερα, σε μια κοινωνία που από την μια πλευρά μαστίζεται από την ανεργία ενώ από την άλλη χορεύουν δισεκατομμύρια ευρώ μπροστά στα μάτια τους (μας), η λαϊκή οργή θα ξεχειλίσει. Και, κακώς, μέρος αυτής της οργής θα εκφραστεί και άγονα, με μπάχαλους να κάνουν φασαρίες γιατί δεν ξέρουν τι άλλο να κάνουν. Αλλά δεν μπορεί το ζήτημα να εξαντλείται σε όλη τη δημόσια συζήτηση για τους βανδαλισμούς των μπαχάλων και για το πως καταστρέφουν τις περιουσίες του κοσμάκη. Δηλαδή τα λεφτά, του Βατοπεδίου ας πούμε ή των ομολόγων, ποιος τα χρεώθηκε και τα πληρώνει τώρα με επιτήρηση, κλείνοντας τα σπίτια σε πολύ κοσμάκη; Μένοντας να συζητάμε για τα επεισόδια, χάνουμε το δάσος.

Βέβαια, από την άλλη μεριά, ούτε οι ίδιοι οι διαδηλωτές έχουν θέσει έτσι το θέμα. Δεν έχω ακούσει πολιτικές θέσεις ή αίτημα, πέραν από ζητήματα αστυνόμευσης και καταστολής. Και εδώ που τα λέμε, η όλη ιστορία έχει ξεκινήσει από την άτυχη έμπνευση ενός ακόμα πιστολέρο αστυνόμου (από εκείνους που χρόνια τώρα ανέχεται να υπάρχουν στο σώμα η εκάστοτε πολιτική ηγεσία) να πουλήσει τσαμπουκά σε ένα, όπως και να το κάνουμε, 15χρονο παιδί. Αν δεν είχε συμβεί αυτό το περιστατικό, τίποτα δεν θα είχε γίνει και η βεντέτα του αναρχικού χώρου με τα σύμβολα της τάξης δεν θα είχε ξεπηδήσει ποτέ από το περιθώριο. Δεν πρέπει να ξεχνά κανείς το πάθημα του ΣΥΡΙΖΑ που προσπάθησε να προσδώσει πολιτικά χαρακτηριστικά στο φαινόμενο και, ανεξάρτητα της επίθεσης που δέχτηκε από τα ΜΜΕ και τις λοιπές πολιτικές δυνάμεις, δεν δικαιώθηκε ούτε στη συνείδηση του κόσμου, ξαναγυρνώντας στα περιθωριακά ποσοστά του παρελθόντος.

Νομίζω πως αυτός είναι και ο κύριος λόγος που οι αντιδράσεις είναι τόσο βίαιες. Δεν υπάρχει πολιτική ιδεολογία που να μπορεί να τις εκφράσει και να τις μετουσιώσει σε κάτι το χειροπιαστό, γι’ αυτό και υπάρχει απλά τσαμπουκάς για τον τσαμπουκά, μάχες σώμα με σώμα, σε έναν κλεφτοπόλεμο γενικής δυσαρέσκειας.