Δυο ξένοι (όταν το pc κάνει τα δικά του)…

Ήταν Παρασκευή όταν συνέβη το μοιραίο. Η προηγούμενη Παρασκευή για την ακρίβεια. Είχα γυρίσει στο σπίτι αποκαμωμένος από το γραφείο και κάτι τρεξίματα που έπρεπε οπωσδήποτε να γίνουν και καθώς κόντευε 9 το βράδυ, άναψα θερμοσίφωνα να κάνω ένα μπάνιο να ηρεμίσω λίγο και κατόπιν άναψα το pc προκειμένου να διαλέξω τη μουσική που θα συνοδεύσει την  χαλάρωσή μου. Κάθισα στην καρέκλα, και χάζευα την οθόνη να γεμίζει με όλους εκείνους τους περίεργους αριθμούς όπως κάνει κάθε φορά όταν ανοίγει και αναλογιζόμουν τι θα προτιμούσα να ακούσω καθώς παίρνω το μπάνιο μου. Μικρές πολυτέλειες… Εν συνεχεία φάνηκε η μπάρα των Windows όταν φορτώνουν κι ενώ κατέληξα σχετικά τη μουσική, περίμενα να δω το desktop μου για να ξεκινήσει  η μουσική περιπλάνηση. Αργούσε κάπως να εμφανιστεί το γνώριμο περιβάλλον εργασίας, η μπάρα δεν έλεγε να σταματήσει να φορτώνει. Και ξαφνικά, όλα μαύρισαν! Μόνο ο κέρσορας του ποντικιού φαινόταν σε ένα αποκαρδιωτικά μαύρο φόντο… Με έλουσε κρύος ιδρώτας…

Βήμα πρώτο: restart, καθότι συμβαίνουν αυτά καμιά φορά, μηχανές είναι. Ξανά τα ίδια. Βήμα δεύτερο: έβγαλα το pc από το ρεύμα, μηχανές είναι και κολλάνε καμιά φορά (έχετε δει ενίοτε κάποια dvd ή ηχοσυστήματα που τρώνε κάτι φρίκες και όταν τα βγάλεις από την πρίζα, όλα καλά;), αλλά και πάλι τα ίδια. Ψυχραιμία, σκέφτομαι, ας το αφήσω λίγο ήσυχο, μπας κι έχει τα νεύρα του κι αυτό όπως κι εγώ, μήπως και αργότερα μου κάνει τη χάρη.  Βήμα τρίτο λοιπόν: υπομονή και ψυχραιμία. Όταν, έπειτα απ’ όλ’ αυτά το αποτέλεσμα της επόμενης απόπειρας μου ήταν πάλι άτυχο, τότε άρχισα τα παρακάλια. Έλα καλό μου, έλα χρυσό μου, άναψε σε παρακαλώ, άναψε και δεν θα σε ξαναταλαιπωρήσω, άναψε και θα σε ξεσκονίζω και συχνότερα, άναψε κι ότι θες θα το ‘χεις. Κανένα αποτέλεσμα.

Τι πανούργο και διαβολικό δημιούργημα, άναψε που να σου πάρει ο διάολος τα τσιπάκια και τις καλωδιοταινίες σου. Πεισματάρικο όργανο του σατανά, θα σε πετάξω από το παράθυρο! Ασυγκίνητο, ψυχρό και μαύρο με κοίταζε εκείνο. Ας είναι, αύριο το πρωί θα ξυπνήσω νωρίς να το πάω στο «γιατρό» να δούμε τι θέλει, μπορεί να έχει «ίωση» πάλι γιατί το «αντιβιοτικό» του είχε λήξει καμιά βδομάδα πριν. Όντως έτσι έγινε, ξύπνησα νωρίς από ένα τσαντισμένο βράδυ, το φόρτωσα στην πλάτη κυριολεκτικά και πήγαμε στο γιατρό. Για να μάθω εκεί ότι δεν ήταν θέμα του αντιβιοτικού, αλλά ότι ο δίσκος «χτύπησε». Τον πόνο τον ένιωσα εγώ βέβαια, με την αίσθηση σφυριάς στο κεφάλι από το αίμα που το ένιωθα να βράζει στα μηνίγγια μου, όταν μου εξηγούσε ο «γιατρός» πως ο ασθενής δίσκος έχει αποβιώσει και θα είναι ευτύχημα αν μπορέσουμε να διασώσουμε ό,τι μπορούμε από τα χρησιμότατα σε μένα αρχεία του, αν θα πετύχει η μεταμόσχευση δηλαδή. Πάνε στράφι  όλες οι πρόσφατες μουσικές, τα πρόσφατα αρχεία, οι ρυθμίσεις, τα πάντα.

Λίγες μέρες μετά την παραμονή του στην εντατική, ο «γιατρός» μου έσωσε τελικά τα αρχεία, μου φόρτωσε καινούργια Windows και μου έδωσε τον ασθενή να τον πάρω σπίτι για ανάρρωση. Πήγαμε στο σπίτι, τον καλωδίωσα, του πάτησα το κουμπί και περίμενα να δω την κατάσταση της υγείας του. Άναψε κανονικά, άρα αναπνέει. Φορτώνει κανονικά, άρα κινείται, και μόλις κάνει ν’ ανοίξει το στόμα και τα μάτια του, αρχίζει να μου μιλάει σε ξένη γλώσσα! Αγγλικά μου μιλούσε πριν, Ελληνικά μου μιλάει τώρα. Ας είναι, αν και είναι δύσκολο να συνηθίσεις την ελληνική διάλεκτο επί της γλώσσας των pc, την ελληνική αργκό, αν έχεις μάθει χρόνια σε ξένη γλώσσα. Έλα όμως που όταν ήρθε στα συγκαλά του, που λέει ο λόγος, έμοιαζε σαν να έχει πάθει αμνησία και εγκεφαλικό μαζί! Δεν θυμόταν τίποτα και δεν μπορούσε να καταλάβει παρά ελάχιστες από τις εντολές που του έδινα. Πού είναι όλα τα προγράμματά μου, τα αποθηκευμένα passwords που με τόσο κόπο είχα τακτοποιήσει όταν τον πρωτοπήρα, για να μην τα θυμάμαι, πού είναι όλες αυτές οι ρυθμίσεις επί ρυθμίσεων που κάνεις  σωρευτικά όταν χρησιμοποιείς το pc… Χάθηκαν όλα μετά το ατύχημα και πρέπει να ξαναχτίσεις τη σχέση από την αρχή. Τόσες ώρες εκπαίδευσης χαμένες. Τον κοιτώ ως συνήθως, αλλά με μια αποδοκιμασία πια στο βλέμμα. Είμαστε πλέον δυο ξένοι.

Advertisements