Καραμανλής, ο εμπρηστής!

fwtia-4-thumb-largefwtia-thumb-large

πηγή: http://www.enet.gr/?i=news.el.ellada&id=75385

Μια ανομολόγητη, τολμηρή, διαστροφική, μικρόψυχη, συνωμοσιολογική και προπάντων ατεκμηρίωτη σκέψη χοροπηδάει τις τελευταίες δυο μέρες στο μυαλό μου, κάθε φορά που ακούω για τις πυρκαγιές στην Αττική. Είναι τόσο βδελυρός ο συλλογισμός μου, που σχεδόν ντρέπομαι να το παραδεχτώ πως σκέφτομαι έτσι. Από την άλλη μεριά, άμα δεν το πω κάπου, θα σκάσω! Οραματίζομαι λοιπόν τον Καραμανλή καθισμένο στο γραφείο του, να μιλάει στο τηλέφωνο και να συνεννοείται για το που θα εκδηλωθεί η επόμενη πυρκαγιά!!! Άλλες φορές πάλι, όταν η φαντασία μου ζωηρεύει πολύ κάτω από τον καυτό καλοκαιρινό ήλιο και το νέφος του καμένου που απλώνεται γύρω από το Λεκανοπέδιο και το μυαλό κάπως θολώνει, βλέπω τον ίδιο τον Καραμανλή να κρατάει μια μολότοφ, ή κάτι άλλο πιο politically correct στα χέρια, παστίλιες για να ανάβει το βαθύ τζάκι κάποιας βίλας ας πούμε, και να τρέχει μες στο λιοπύρι περιχαρής, ανάβοντας φλογίτσες εδώ κι εκεί με χάρη, όπως οι φλόγες που του ανάβουν διάφορα κομματικά του στελέχη κατά καιρούς. Με κοιτάζει δε, στο όραμα μου, με τέτοια ανέμελη χαρά παρά το στυγερό έγκλημα, που κατατρομάζω και ξεσκοτίζω στη στιγμή! Τι σκέψεις κι αυτές…

Πλην όμως,  δεν μπορεί να αρνηθεί κανείς κάποιες ομοιότητες του Αυγούστου του 2009 με εκείνον του 2007. Σαν να μην πέρασε μια μέρα, σαν κανένα πάθημα να μην έγινε μάθημα στην χώρα με τη συλλογική μνήμη χρυσόψαρου. Οι φωτιές είναι απλά το κερασάκι στην τούρτα των ομοιοτήτων, ίσως απλά εκείνη που ξεχωρίζει περισσότερο μιας και τα αποτελέσματα της έχουν όψη, οσμή και αποτέλεσμα συγκεκριμένο και καθιστούν και την όλη κατάσταση ακόμα πιο γελοία απ’ ό,τι είναι σε πρώτη ανάγνωση.

Αν το 2007 είχαν προκηρυχθεί εκλογές εν μέσω πυρκαγιών και θέρους με επίκληση ως δικαιολογία την αδυναμία κατάρτισης προϋπολογισμού (και ουχί απλά το συγκεκριμένο momentum που ευνοούσε κρυπτοδημοσκοπικά την Ν.Δ.), τώρα που το έλλειμμα είναι στο 8% και όχι στο 3%, που τα φορολογικά έσοδα είναι πραγματικά καθηλωμένα σε τρομακτικά χαμηλά επίπεδα, οι δημόσιες δαπάνες συνεχίζουν τον ξέφρενο καλπασμό τους (καθότι οι μόνες μειώσεις είναι εκείνες των μισθών των δημοσίων υπαλλήλων και ουχί των προμηθειών, των κρυφών λογαριασμών, των υπερκοστολογήσεων και λοιπών ελληνικών εφευρημάτων της ρεμούλας) , τώρα εν ολίγοις που ο προϋπολογισμός είναι πρακτικά ανεφάρμοστος και δυσκατάρτιστος, τι θα γίνει τώρα με τις εκλογές;

Από τον Οκτώβριο του 2009 η κυβέρνηση είναι αναγκασμένη να λάβει εξαιρετικά δυσμενή φορολογικά μέτρα. Ασφαλώς δεν θα επιβληθούν νέοι φόροι, είναι σαφείς σε αυτό. Συνεπείς όμως καθώς είναι στην ρητορική εξαπάτηση του περιορισμένης μνήμης νεο-Έλληνα, δεν λένε κουβέντα για το τι θα γίνει με τους υπάρχοντες. Θα αυξηθούν βεβαίως, θα συμπεριλάβουν κι άλλο κόσμο στη δαγκάνα τους, θα έρθουν τεκμήρια, θα τα αρπάξουν ημιπαράνομα από τους ημιυπαίθριους και πάει λέγοντας. Υποστηρίζω απλά ότι ίσως να προτιμούσαν το χρεοκοπημένο κρατικό σύστημα φορολόγησης να το παραλάμβανε μια νέα κυβέρνηση (καθώς βλέπουν ότι μάλλον αυτή θα είναι του ΠΑΣΟΚ, με τον έναν ή τον άλλο τρόπο, βλέπε συνεργασίες) και να χρεωθεί εκείνη τα καταφανώς αντιλαϊκά μέτρα που καθίστανται αναγκαία με βάση τη ρητορική τους, μόνο και μόνο όμως γιατί βρισκόμαστε προ αδιεξόδου λόγω της διαφθοράς και της αναποτελεσματικότητας εφαρμογής άμεσης φορολόγησης.

Επιπρόσθετα, δεν πρέπει να ξεχνάμε και την βολική, ως διαφαινόμενη, καθυστέρηση της έκδοσης Χριστοφοράκου στην Ελλάδα. Αφού δραπέτευσε εν μία νυκτί, χωρίς κανείς να πάρει χαμπάρι (;) και βρέθηκε στην βολικότατη για όλους Γερμανία (της οποίας η δικαστική αρχή περιορίζει το χρονικό εύρος διερεύνησης από τις δικαστικές αρχές της Ελλάδας σχετικά με τη δραστηριότητα του στην Ελλάδα σε μόλις 9 μήνες, αν δεν απατώμαι). Βέβαια, επειδή κάποια στιγμή θα έρθει τελικά ο Γερμανός (έχει διπλή υπηκοότητα) που τόσο τον θέλουμε, το γοργόν και χάριν έχει. Φανταστείτε την απίθανη περίπτωση να αρχίσει να κελαηδάει το γερμανικό παπαγαλάκι, εμπλέκοντας και άτομα της κυβερνούσας παράταξης… Ουαί και αλίμονο. Για την ώρα το στίγμα κατατρέχει, μέσω Τσουκάτου, το ΠΑΣΟΚ, οπότε υπάρχει μια σχετική, αλλά απρόοπτα διαταράξιμη, ασφάλεια.

Ταυτόχρονα, η θητεία της παρούσας Βουλής έχει ημερομηνία λήξης πρόωρη έτσι κι αλλιώς και γνωστή. Το αργότερο το Μάρτιο του 2010 θα έχουμε εκλογές με διακηρυγμένη πρωτοβουλία του ΠΑΣΟΚ. Δύσκολα μια κυβέρνηση αφήνεται να συρθεί σε μια τόσο μακρόχρονη προεκλογική περίοδο, με τους αντιπάλους σε συνεχή πίεση και ετοιμότητα. Πολύ περισσότερο όταν αντί να επιλύονται κάποια έστω προβλήματα, δημιουργούνται και συσσωρεύονται κι άλλα. Δεν πρέπει στο σημείο αυτό να ξεχνάμε και το καθεστώς ομηρίας της κυβέρνησης και του πρωθυπουργού από τον κάθε Παυλίδη, που ενώ έχουν εισπράξει την συνολική αποδοκιμασία της ίδιας τους της παράταξης, ωστόσο συνεχίζουν να είναι μέλη της και η κυβέρνηση να κρέμεται επάνω τους με την ουσιαστικά τεχνητή πλειοψηφία της. Έτσι βγαίνει ο Παυλίδης και κουνάει το δάχτυλο στη Βουλή (φοβερή σκηνή για την κουλτούρα απάθειας του νεο-Έλληνα), καθώς αρνείται να γίνει αυτός το εξιλαστήριο θύμα για μερικές κωλοχιλιάδες ευρώ, για ένα παλιόσπιτο. Κι έχει δίκιο ο άνθρωπος από μια σκοπιά. Είναι σαν να σου λέει, κοτζαμάν φαγοπότι γίνεται εδώ πέρα, εμένα θα φάτε για ένα κ***σπιτο; Έχει ένα δίκιο ο άνθωπος, δεν μπορείς να του το αρνηθείς. Και είναι και κοινωνικά χρήσιμος μες στην αφέλειά του, αν το δει κανείς από τη σκοπιά ότι υπαινίσσεται πολύ χειρότερα δρώμενα στο χώρο του κοινοβουλίου. Ποιος θα άντεχε να ζει υπό την ομηρία τέτοιων ατόμων, στηρίζοντας την κυβέρνηση επάνω τους και υποκύπτοντας στις όποιες αξιώσεις τους; Και μόνο που το σκέφτομαι, κουράζομαι και θα κατανοούσα απόλυτα τον πρωθυπουργό εάν κουραζόταν κι εκείνος. Αυτό και μόνο θα περίμενα να είναι αρκετός λόγος για εκλογές για τον ευκούραστο Καραμανλή. Είναι και οικογενειάρχης άνθρωπος…

Το μόνο που δεν είναι ίδιο ή χειρότερο από τον Αύγουστο του 2007 είναι, ή καλύτερα ήταν μέχρι πριν 2 μέρες, οι πυρκαγιές. Επειδή όμως αυτές δεν είναι συστημικό αποτέλεσμα πολιτικής, τουλάχιστον εν μέρει, αλλά έκτακτο γεγονός (ενισχυόμενο αναντίρρητα από την ακαματοσύνη των υπευθύνων), η σύμπτωση μεταξύ του χθες και του σήμερα με τρομάζει και με εξαγριώνει. Κι αν ο κ. Καραμανλής επιλέξει να πάει σε εκλογές σήμερα όπως και τότε, η σύμπτωση παύει να είναι τέτοια κι εγώ, με τον μειωμένο καταλογισμό του θέρους, θα τον αποκαλώ εμπρηστή…

Advertisements

Τζωρτζ Όργουελ – Σύγχρονη ελληνική πραγματικότητα και πολιτική

Ο Τζώρτζ Όργουελ στο προφητικό και διεισδυτικό του βιβλίο «1984» έχει επινοήσει τον όρο Νέα Ομιλία, απώτερος σκοπός της οποίας είναι η διαστροφή της γλώσσας και του καθημερινού λόγου, εξαφανίζοντας λεκτικά πλήθος εννοιών που βοηθούν και προάγουν την οποιαδήποτε αναζήτηση στη σκέψη. Κατ’ αυτόν τον τρόπο, οι πολίτες έχασαν τον τρόπο να λεκτικοποιούν αυτό που σκέφτονταν, καταλήγοντας να μην μπορούν καν πρωτογενώς να αναρωτηθούν και να αμφισβητήσουν οτιδήποτε.

Ενδιαφέρουσα εξέλιξη αν μη τι άλλο. Και πολιτικά χρήσιμη, ακριβώς επειδή είναι δηκτικά υπερβολική. Αλλά αν κάνει κανείς μια ηπιότερη προβολή της πιο πάνω σκέψης στην σύγχρονη πολιτική και πολιτισμική πραγματικότητα της Ελλάδας, δεν μπορεί παρά να βρει άμεσες αναλογίες.  Οι πολιτικοί διαστρέφουν καθημερινά λέξεις και κοινά αποδεκτές έννοιες σε μια αγωνιώδη προσπάθεια να μην εκτεθούν στους οπαδούς τους, αλλά και να εξυπηρετήσουν τα κατά συγκυρία κομματικά τους συμφέροντα. Έτσι, ο κ. Καρατζαφέρης δεν είναι πια φασίστας, δεν είναι ακροδεξιός, δεν είναι γνήσιος εκπρόσωπος του πιο χυδαίου λαϊκίζοντος εθνοπατριωτισμού (οι τσιρίδες και κορώνες των στελεχών του δεν αφήνουν πολλά περιθώρια αμφιβολίας σε όποιον δεν είναι εγκεφαλικά πολτοποιημένος), αλλά απλά γνήσιος (γνησιότερος όλων) Έλλην πατριώτης και ανακηρύσσεται σε ισότιμο πολιτικό συνομιλητή και εσχάτως (με αφορμή το θέμα των πολύπαθων αλλοδαπών) σε διαμορφωτή της τρέχουσας πολιτικής ατζέντας και προσοχής αυτήν την εποχή. Σε αγαστή συνεργασία βεβαίως με τα Μ.Μ.Ε. , κυρίως τα ηλεκτρονικά, επειδή ο κ. Καρατζαφέρης ξέρει να πουλάει καλά τον εαυτό του ως προϊόν, καθότι από τους παλιότερους στον χώρο των media.

Κατ’ αυτόν τον ίδιο τρόπο ο κ. Βουλγαράκης μπορεί να υπάρχει ακόμη στην πολική και να εμφανίζεται και στα κανάλια, καθότι «δεν έχει καμία πολιτική ευθύνη και όποιος έχει στοιχεία για το αντίθετο να παει στον εισαγγελέα». Είναι εκπεφρασμένη άποψη κορυφαίων στελεχών της Ν.Δ. σχετικά με τα κατά καιρούς σκάνδαλα. Όπως ο κύριος Μαγγίνας, υπουργός Εργασίας και εισηγητής της ασφαλιστικής απορύθμισης που απασχολούσε ανασφάλιστους «φιλοξενούμενους» στο (αυθαίρετο;) αναψυκτήριο του. Όπως το παπαδοπαίδι, ο κ. Ρουσόπουλος, που δεν βλέπει καμία πολιτική ευθύνη για τα ανήκουστα σε πολιτισμένες χώρες αλισβερίσια που θυμίζουν υποσαχάρια Αφρική. Απλά παραιτήθηκε για να διευκολύνει την κυβέρνηση. Όπως ο κύριος Σουφλιάς, Υπουργός Περιβάλλοντος, Χωροταξίας και Δημοσίων Έργων με το μικρό αυθαίρετο, ακυρώνοντας τα δυο πρώτα συνθετικά του αντικειμένου επί του οποίου προΐσταται. Όπως ο κύριος Μανούσης, οι κουμπάροι, ο ένας, ο άλλος. Ο ίδιος ο πρωθυπουργός έχει αναλάβει την πολιτική ευθύνη για όλα αυτά και δεν έχει παραιτηθεί ακόμα, δίνοντας την χαριστική βολή στο όποιο νόημα της έννοιας. Το πιο περίεργο όμως είναι ότι δεν βρέθηκε και κανένας από τους τηλεαστέρες να τους επισημάνει το εννοιολογικό λάθος. Να τους εξηγήσει πως όταν μιλάμε για πολιτική ευθύνη μιλάμε για αυτό που οι αρχαίοι ημών πρόγονοι αποκαλούσαν ήθος. Και ότι όταν κάποιος αναλαμβάνει την πολιτική ευθύνη είναι θέμα ήθους, κουλτούρας και πολιτισμού να σηκωθείς και να φύγεις αν έχει γίνει το παραμικρό. Είτε γιατί δεν το γνώριζες, όποτε είσαι ανεπαρκής, είτε γιατί συναίνεσες, οπότε είσαι απατεώνας. Αποδείξεις χρειάζεται μόνον ο εισαγγελέας και τότε για να σε στείλει φυλακή, όχι για να σε παραιτήσει, αλλά να που η νεοελληνική λεβεντιά το έχει διαστρέψει κι αυτό κι έτσι όλοι οι καρχαρίες κάνουν τα μπάνια τους στις πισίνες, μέρες που είναι.

Έτσι πιπιλάνε το μυαλό στον κοσμάκη να σφίξει κι άλλο το ζωνάρι στο στομάχι που κοντεύει να αγγίξει πλάτη. Διότι οι αυθεντίες αποφάσισαν ότι «δεν γίνεται αλλιώς». Είναι μάλιστα και κοινωνικά δίκαια τα μέτρα κατά τα λεγόμενα τους κι ας επιβαρύνουν με έμμεσους φόρους δυσανάλογα τα χαμηλά εισοδήματα που ήδη πασχίζουν για να τα βγάλουν πέρα. Κι ας λεει το οποιοδήποτε οικονομικό εγχειρίδιο και αν ανοίξει κανείς, όποιας σχολής κι αν θέλει πως η επιβολή έμμεσων φόρων είναι η πιο αντιλαϊκή και άδικη ταξικά πολιτική που μπορεί να εφαρμοστεί. Κι όμως, τα περισσότερα έσοδα θα έρθουν από τους ήδη αδυνατώντες να κρύψουν έσοδα από το κράτος, τους τίμιους δηλαδή και από την ιδιαίτερα δημοφιλή εσχάτως ομοβροντία αυξήσεων σε βενζίνη, κινητά, αυτοκίνητα, ποτά, τσιγάρα κλπ ανελαστικά αγαθά που ρημάζουν το μηνιαίο μισθό της γενιάς των 700 ευρώ για την οποία τόσο κόπτονται όλοι τους και φροντίζουν.

Έτσι στο σουρεαλιστικό ΠΑΣΟΚ σκιώδης υπουργός Τουρισμού είναι η κα Άντζελα Γκερέκου, σύζυγος Τόλη Βοσκόπουλου βεβαίως βεβαίως. Επιτυχημένο μοντέλο με κορυφαία στιγμή της καριέρας της στο χώρο αυτήν που την εδραίωσε στο πάνθεον των ελληνικών ανδρικών φαντασιώσεων, φωτογραφιζόμενη καλλιτεχνικά γυμνή για ανδρικό περιοδικό των γραμμάτων και των τεχνών. Έχει υπάρξει επίσης σημαντική ηθοποιός, αναμορφώτρια του χώρου και εσχάτως αοιδός και στιχουργός του πονήματος «αυτοκολλητάκι μου», σε μια στιγμή κορύφωσης της οικογενειακής ευτυχίας αμερικανικού τύπου επιπέδου ταμπλόιντ. Υπουργός Τουρισμού κύριοι, εκεί που έχει διατελέσει, η Μελίνα ας πούμε. Έτσι ο ΣΥΡΙΖΑ έχει δυο κεφαλές και τάσεις, αλλά είναι ακόμα συνασπισμός, έτσι το ΚΚΕ, αφοσιωμένο στο δίκαιο του εργαζομένου διατηρεί την επιχείρηση ΤΥΠΟΕΚΔΟΤΙΚΗ Α.Ε. με τους δυσχερείς όρους εργασίας των υπαλλήλων της. Έτσι κι οι σεμνοί ποιμένες μας τριγυρνούν με λιμουζίνες και αναπαύονται σε 5στερα ξενοδοχεία ή απολαμβάνουν πολυτελείς κρουαζιέρες, πνευματικού βεβαίως περιεχομένου. Αφορολόγητα, επιπροσθέτως.

Οι έννοιες και οι ανοχές διαστρεβλώνονται και ξεχειλώνουν, αντίστοιχα, τόσο επιτηδευμένα και με τέτοια συνέπεια, που κάθε άλλο παρά τυχαίο μπορεί να είναι. Και έχουμε καταλήξει, καθότι παθητικά συνένοχοι, σε ένα έθνος «λεβέντηδων» Ελληναράδων που δεν τους καίγεται καρφί, αρκεί να έχουν SUV και γκόμενα στο δίπλα κάθισμα, μην μπορώντας να εστιάσουν καν, ποσώ μάλλον να επιδιώξουν, έναν ευρύτερο γενικό σκοπό, έναν τίμιο εθνικό στόχο και όραμα. Με ένα μυαλό παραγεμισμένο ποπ κορν και τσιχλόφουσκα Χόλιγουντ, με ένα σύστημα παιδείας που παράγει ανθρώπους με το φτωχότερο λεξιλογικό και εννοιολογικό πλούτο των τελευταίων δεκαετιών, μένουμε χλιαροί και αναίσθητοι στους ολοκαίνουργιους καναπέδες μας, με το ολοκαίνουργιο κλιματιστικό μας, ευτυχισμένοι μπρος στον βομβαρδισμό υποκουλτούρας από την ολοκαίνουργια LCD υπέρλεπτη τηλεόραση μας. Αδύναμοι να σκεφτούμε και να αντιδράσουμε στο παραμικρό, όσο εξόφθαλμα λάθος, άδικο κι αν είναι. Εξισώνοντας τις κοινωνικές εξεγέρσεις του Δεκεμβρίου του 2008 με ένα μάτσο κωλόπαιδα που σπάνε τα μαγαζιά του κοσμάκη. Χάνοντας έτσι μια μοναδική ευκαιρία αφύπνισης από τα κοχλάζοντα προβλήματά μας.

Κι έτσι μοιάζει, με λίγη φαντασία, σαν η αρχική σύλληψη του Όργουελ να βρίσκει την πρακτική της εφαρμογή στην σύγχρονη νεοελληνική πραγματικότητα, όπου τίποτα και κανείς δεν σκέφτεται και δεν αντιδρά απέναντι σε ό,τι του προτάσσουν ως αναπόφευκτο και αναγκαίο οι κρατούντες. Άραγε ο ίδιος θα χαιρόταν βλέποντας πως αποδώσαμε τη σκέψη του;