Απασφαλίζοντας (Forrest Gump)

http://www.tanea.gr

Αυτό πια! Αυτό σίγουρα, μετά βεβαιότητος, δεν θα μπορούσε να το φανταστεί κανείς! Ο Γιώργος Παπανδρέου απασφάλισε… Όχι όμως το περίστροφο, αλλά την πυρηνική βόμβα! Αφού έγιναν όλες αυτές οι διαπραγματεύσεις, όλες αυτές οι διατυπώσεις, όλες αυτές οι συσκέψεις και τα ξενύχτια, αφού κατέληξαν σε συμφωνία ( τι είδους, δεν είναι της παρούσης), ο πρωθυπουργός της Ελλάδος αποφάσισε να πατήσει το κόκκινο κουμπί μέσω… δημοψηφίσματος. Τον Γενάρη λέει, με το ερώτημα να είναι υπό διαμόρφωση. Την ίδια στιγμή, η Ιταλία έχει φτάσει να δανείζεται με επιτόκιο άνω του 6% (εμείς είχαμε πάψει να δανειζόμαστε στις αγορές με μικρότερα επιτόκια, όπως άκουγα το πρωί στις ενημερωτικές εκπομπές), έχοντας συμμετοχή στο ΑΕΠ της ευρωζώνης 20% έναντι 2% της Ψωροκώσταινας. Ταυτόχρονα το Βέλγιο παρακολουθείται στενά με ερώτημα την υποβάθμιση της πιστοληπτικής του ικανότητας, ενώ ο πρωθυπουργός της Πορτογαλίας ζητά επαναδιαπραγμάτευση των όρων του δικού του Μνημονίου, μετά το κούρεμα χρέους της Ελλάδας. Υπάρχουν κάποιες ιστορικές στιγμές που βρίσκεται ο «κατάλληλος» άνθρωπος στην κατάλληλη θέση και που μπορεί με μια κίνηση να κάνει τα πάντα μπάχαλο. Αυτός μάλλον έμελλε να είναι ο Γιώργος Παπανδρέου.

http://www.tanea.gr

Άραγε, με τι επιτόκια θα δανειστεί την επόμενη φορά η Ιταλία, με το ερώτημα της παραμονής ή όχι της Ελλάδας στο ευρώ, την μερική ή ολική πτώχευση; Για πόσο καιρό μπορεί να συνεχίσει να πλανάται το ερώτημα αυτό γύρω από το Βέλγιο ή τη Γαλλία; Θα πάρει η Ελλάδα μετά την εξαγγελία αυτή την έκτη δόση του δανείου; Θα δουλεύει τίποτα στη χώρα αυτή εν μέσω τόσο παρατεταμένης προεκλογικής (κακά τα ψέματα) περιόδου; Υπάρχει η παραμικρή πιθανότητα να πετύχουν οι όποιοι στόχοι με τη χώρα σε τέτοια κατάσταση ή αναγγέλλεται δια της εξαγγελίας του δημοψηφίσματος και του παρατεταμένου χρόνου που απαιτεί αυτό μια προδιαγεγραμμένη αποτυχία; Πώς θα αντιδράσουν οι Αγορές σε μιαν τέτοια εξέλιξη; Ήδη, Δευτέρα 31.10.2011 το βράδυ, οι αντιδράσεις και τα σχόλια των Ευρωπαίων είναι εξαιρετικά δυσμενή, μιλώντας για αιφνιδιασμό, ενώ οι χρηματαγορές αντιδρούν ήδη με βουτιά του ευρώ έναντι του δολαρίου κατά 5%!

antistachef.wordpress.com

Κοινώς, πέφτω και απειλώ να σας πάρω μαζί μου. Δεν είμαι βέβαιος εάν όμως ο   Γιώργος Παπανδρέου είχε συναίσθηση πως σε αυτήν την περίπτωση, η απειλή και μόνο ενεργοποιεί το όπλο. Οι συνθήκες που θα επικρατήσουν στις χρηματαγορές το επόμενο διάστημα θα καθορίσουν την ταχύτητα μετάδοσης των συνεπειών. Όλοι π.χ. γνωρίζουν πως η Ιταλία δεν μπορεί να συνεχίσει να δανείζεται ούτε καν με τα σημερινά επιτόκια. Ποια θα είναι τα επιτόκιά της αύριο; Όλοι επίσης γνωρίζουν πως εάν η Ιταλία καταρρεύσει, τότε κανένα EFSF δεν θα μπορεί να τη σώσει. Ασφαλώς, δεν θα συμβούν όλα αύριο. Αλλά μέχρι το Γενάρη το διάστημα είναι επαρκέστατο ώστε να τιναχτούν όλα στον αέρα και ουσιαστικά να μην υπάρχει καν θέμα ερωτήματος σχετικά με το δημοψήφισμα.

http://www.tanea.gr

Σαν να ρίχνει βόμβα πυρηνική στην αλυσίδα λειτουργίας του σύγχρονου νεοφιλελεύθερου συστήματος. Εάν το ντόμινο επαληθευθεί, τότε η περίοδος μέχρι το Γενάρη θα μοιάζει σαν να παρακολουθεί κανείς από μακριά τη συνέπεια του πυρηνικού μανιταριού (μην καταλαβαίνοντας τι ακριβώς έχεις κάνει), να μεγεθύνεται  και να πλησιάζει, όντας ανώφελο να τρέξεις να διασωθείς. Σοκ και δέος απέναντι στην πλήρη κατάρρευση του χθες και τον φόβο του αγνώστου που θα ακολουθήσει. Όπως ο Γκορμπατσόφ κατάφερε το τελευταίο  χτύπημα στην κατάρρευση του υπαρκτού σοσιαλισμού τη δεκαετία του ’90, έτσι κι ο Παπανδρέου φαίνεται να καταφέρει το τελευταίο χτύπημα στο σύγχρονο νεοφιλελευθερισμό.

antistachef.wordpress.com

Προσωπικά όμως, δεν είμαι βέβαιος αν αυτό το Παπανδρέου το έκανε διότι γνησίως το πίστευε, ή απλά επειδή, ως άλλος Forrest Gump, δεν καταλάβαινε τι έκανε όταν έπαιζε με τα περίστροφα και τα κόκκινα κουμπιά. Και με απασχολεί πολύ, διότι εάν μεν ξέρει τι κάνει και πράττει ενσυνειδήτως με σκοπό την κατάρρευση του νεοφιλελευθερισμού, τότε πρέπει να πάρω πίσω όσα έχω πει και όσα (πολύ χειρότερα), έχω σκεφτεί γι’ αυτόν χρόνια τώρα, πρέπει να του φιλήσω τα πόδια και να δω στο πρόσωπό του έναν κοινωνικό επαναστάτη, έναν ανθρωπιστή ηγέτη που πίσω του πρέπει να συνταχθούμε όλοι, διεθνώς! Ειδικά αφού προβάλει σαν αφορμή τα γεγονότα της 28ης Οκτωβρίου (2011) και τον μοιραίο συμβολισμό τους. Εάν όμως δεν είχε ιδέα τι σημαίνουν οι κινήσεις του και ο αντίκτυπός τους και κατά συνέπεια δεν μπορεί ούτε να διαχειριστεί τίποτα από αυτά που προκάλεσε, τότε οφείλω να δω έναν, έστω και καλοκάγαθο, βλάκα που όσο κι αν «run» ο «Forrest», το μανιτάρι θα τον προλάβει απροετοίμαστο.

Advertisements

Τα χουλιγκάνια της (κουτής) χαράς.

Το να σου αρέσει το ποδόσφαιρο δεν είναι αμαρτία. Μπορεί να είναι αμαρτία να παίρνουν τόσα λεφτά άνθρωποι που κλωτσάνε μια μπάλα, αλλά αυτό είναι μια καθαρά άλλη συζήτηση. Άμα σου αρέσει το ποδόσφαιρο, είναι σχεδόν μοιραίο πως θα γίνεις και υποστηρικτής ενός εγχώριου συλλόγου. Θα χαίρεσαι με τις νίκες του, θα κατσουφιάζεις με τις αποτυχίες του, όλα πάντως το μέτρο της λογικής και της σοβαρότητας. Δεν θα μπορούσα ποτέ να φανταστώ τον εαυτό μου σαν το πιθήκι κρεμασμένο στα κάγκελα να ωρύομαι και να χάνω τα λογικά μου με την στραβοκλωτσιά του οποιουδήποτε.

Έτσι λοιπόν, μου αρέσει κι εμένα το ποδόσφαιρο και δεν νιώθω κανένα λόγο να ντρέπομαι γι αυτό. Μοιραία υποστηρίζω και μιαν ομάδα, που στην προκειμένη περίπτωση είναι ο Ολυμπιακός. Δεν θα ξεχάσω ποτέ μου, ένα μοιραίο βράδυ χειμώνα του 2004 αν δεν με απατά η μνήμη μου, που τρέχαμε με τον αγαπητό μου φίλο και συμπάσχοντα Νικόλα με ένα σακατεμένο παπάκι στην άλλη άκρη της πόλης προκειμένου να κρατήσουμε στα χέρια μας το Championship Manager (μετέπειτα Football Manager) της σεζόν 2003-2004. Σ’ αυτό το ηλεκτρονικό παιχνίδι λοιπόν, με συντονισμένη και επίπονη προσπάθεια, με χρηστή διαχείριση, γευτήκαμε με τον συν-ασθενή Νικόλα μεγάλες χαρές. Πήραμε πρωταθλήματα, κύπελλα, πήραμε αστέρες της μπάλας, μελλοντικά πουλέν και γκανιάν και φυσικά, πήραμε και το Champion’s League. Και μάλιστα όχι μια φορά, αλλά αρκετές περισσότερες και (σωστά μαντέψατε), τις περισσότερες από αυτές με τον Ολυμπιακό. Απερίγραπτες χαρές, οι μυημένοι θα με καταλάβουν.

Η ενασχόλησή μας με το συγκεκριμένο παιχνίδι δεν ήταν τυχαία. Είναι ένα παιχνίδι χαλαρό, που δεν απαιτεί να βγάλεις ούτε έντεκα δάχτυλα για να το παίξεις, ούτε να πάθεις κράμπες στα υπάρχοντα. Επίσης σου επιτρέπει να ακούς μουσική και να πιάνεις και την ποδοσφαιρική κουβέντα και ανάλυση. Πάνω απ’ όλα όμως, σου προσφέρει τη δυνατότητα να χαίρεσαι για την ομάδα, χωρίς να χρειάζεται να πηγαίνεις στο γήπεδο! Διότι απ’ όσο θυμάμαι τον εαυτό μου η κατάσταση στα γήπεδα ήταν πάντα η ίδια: τυφλωμένα χουλιγκάνια που κάνουν ντου ακόμα κι όταν έχουν κερδίσει (!!!), προέδρους-ρεντίκολα, παίκτες-ανδρείκελα, παράγοντες-μπράβους, σεκιουριτάδες-οπαδούς που φυγαδεύουν ταραξίες, κοτόπουλα που αμολιόνται στα γήπεδα και όλα αυτά τα όμορφα που ζήσαμε προχθές και ζούμε το τελευταίο διάστημα. Τέτοια, το παιχνίδι δεν έχει. Μόνο καμιά φορά έχει κάτι τυφλούς διαιτητές που μου έχουν κοστίσει πρωταθλήματα, αλλά το όλο θέμα λήγει ως παρατήρηση στην ανάλυση του παιχνιδιού, δεν είναι αυτοί θέμα ανάλυσης ούτε πρώτη είδηση στα δελτία για τον ξυλοδαρμό τους. Ούτε οι πρόεδροι, ούτε οι παράγοντες, ούτε τα χουλιγκάνια, μόνο εσύ, η οικονομική πραγματικότητα και η ομάδα.

Δεν είναι φυσιολογικό να συζητιέται στα κεντρικά δελτία ειδήσεων επί 15 λεπτά και βάλε ένα ντέρμπυ και δη η κουβέντα να γίνεται για τα εντός του αγωνιστικού χώρου εξόφθαλμα διαιτητικά παραπτώματα και τα εκτός του αγωνιστικού χώρου γρονθοκοπήματα, προπηλακισμούς, λεονταρισμούς κάθε είδους εμπλεκομένου. Ακόμα χειρότερα, δεν είναι δυνατόν να καμώνονται όλοι πως δεν ξέρουν, δεν είδαν και δεν άκουσαν τίποτα. Κάμερες υπάρχουν, έλεγχοι υπάρχουν, γνωστές φάτσες είναι πάνω κάτω σε αυτούς που πρέπει να είναι εκείνοι που συνήθως προκαλούν όλα αυτά που έχουν απομακρύνει τον υγιή κόσμο από το άθλημα. Γιατί δεν τιμωρείται κανένας; Διότι η πολιτεία, προφανώς, δεν θέλει. Γιατί δεν σταματούν; Διότι όλοι οι πρόεδροι αγαπούν τον οπαδικό στρατό τους και τη δύναμη που τους δίνει και γιατί στο κάτω κάτω κανείς δεν τους αναγκάζει να κάνουν κάτι διαφορετικό. Η πολιτεία κοιμάται σε έναν βαθύ και ύποπτο ύπνο (παρεμπιπτόντως, κάτι θέματα με τον ΟΠΑΠ έχουν ανοίξει τώρα τελευταία) και κανείς δεν πιέζει κανέναν προκειμένου να γίνουν ουσιαστικά βήματα. Οι τρόποι είναι γνωστοί, ας πάρουμε και κανένα μάθημα από τους Αγγλοσάξονες που έχουν επιλύσει προ καιρού οξύτερα αντίστοιχα προβλήματα. Η ανοχή του καθενός μας αφήνει ένα πρόβλημα που βολεύει με τον έναν ή τον άλλον τρόπο τόσο τον παρανομούντα, όσο και τον ελεγκτή του. Κι επιπλέον, τους πληρώνουμε κιόλας (έχει σκανδαλίσει τους πάντες το κόστος της αστυνόμευσης του πρόσφατου αγώνα ΠΑΟΚ-ΟΣΦΠ, με άνδρες της αστυνομίας να φτάνουν με τις μηχανές φορτωμένες στο τρένο στη Θεσσαλονίκη προκειμένου να αποτρέψουν ενδεχόμενη σύρραξη), αντί να τους χρεώνουμε τις υπερωρίες τον ΜΑΤ στο κόκκαλο: όσο πιο πολλούς χρειάζονται, τόσο γεωμετρικά να αυξάνει το κόστος. Και βλέπουμε μετά! Αλλά όχι και να τους πληρώνω!

Ξενέρωσα με τον εαυτό μου το πρωί που με έπιασα να σιχτιρίζω στο γραφείο ακόμα για τα προχθεσινά μετά τις επιτακτικές υπενθυμίσεις αντίπαλων φιλάθλων και οπαδών (λιγότερο επιθετικοί οι μεν, έξαλλοι οι δε). Ξενέρωσα, γιατί όταν ήρθε μια κοπέλα τρέμοντας περίπου και ζητούσε το διευθυντή διότι «έχω δυο παιδία και ψάχνω μια οποιαδήποτε δουλειά να κάνω γιατί δεν θα έχω να τα ταΐσω, καθώς με απέλυσαν πριν 4 μέρες», εμείς ασχολούμασταν με τα καραγκιοζιλίκια. Ξενέρωσα όταν μπήκα να διαβάσω τα νέα της ημέρας και διαπίστωσα πως ενώ ήμουν καλά πληροφορημένος για το που ήταν ο Κατσουράνης όταν μπήκε το γκολ και τι είπε ο Μαρινάκης, δεν είχα ενημερωθεί για τους 200 νεκρούς στην εξέγερση της Λιβύης, δεν είχα νεότερα για την κακή κατάσταση της υγείας των απεργών πείνας μεταναστών, ούτε καν για το τόσο δημοφιλές τελευταία μέγεθος του δημοσίου χρέους.

 

Μήπως θα πρέπει να ξανασκεφτούμε λίγο με τι ασχολούμαστε; Μήπως να αναρωτηθούμε με τι μας θέλουν να ασχολούμαστε; Μήπως να προβληματιστούμε για την ανισομεγέθη πληροφόρηση γύρω από τα πραγματικά τεκταινόμενα; Μήπως να ασχοληθούμε λίγο με την επίλυση των πραγματικών προβλημάτων; Μήπως να απεργήσουμε και να διαδηλώσουμε την Τετάρτη, αντί να πλακωνόμαστε στα γήπεδα; Μήπως να περιμένουμε να τελειώσει η ευτελής καλοκαιρινή επιθεώρηση που ονομάζεται ελληνικό ποδόσφαιρο προτού ξανασχοληθούμε μαζί του; Μέχρι τότε, υπάρχει και το Manager. Και μου ζητάει η Bayern τον Kramaric και δεν ξέρω τι να κάνω. Είναι πολλά τα λεφτά…

Γελοιογραφίες: http://www.tanea.gr

Γιορτινές υποσχέσεις (άμα δεν σε πάει…)

Το τέλος της προηγούμενης χρονιάς με βρήκε να δίνω υποσχέσεις στον εαυτό μου, με κυριότερη να κόψω την γκρίνια. Φυσικά εγώ υποστηρίζω πως δεν γκρινιάζω, αλλά ασκώ «δρυμία κριτική» σε θέματα που μου δυσκολεύουν τη ζωή ή που βρίσκω παράλογα. Η αλήθεια είναι βέβαια πως είναι πολλά αυτά τα πράγματα κατά τη δική μου αντίληψη, οπότε με μια κίνηση αβρότητας είπα να θεωρήσω πως ο χαρακτηρισμός μου ως γκρινιάρη που μου αποδίδεται από γνωστούς και φίλους ίσως να έχει και μια βάση, οπότε κάπως έτσι προέκυψε και η υπόσχεσή μου αυτή. Έτσι λοιπόν, φόρτωσα μπαγκάζια και υποσχέσεις στο αυτοκινητάκι μου και ξεκίνησα για τα πάτρια εδάφη ενόψει των εορτών, αποφασισμένος να χαλαρώσω, να ηρεμήσω και να μην χαλάσω και πολλά λεφτά, εναρμονιζόμενος πλήρως με το γενικότερο κλίμα.

Το αυτοκινητάκι μου λοιπόν είναι για μένα καινούργιο, μολονότι μεταχειρισμένο εγώ το πήρα. Ήταν το πρώτο ταξίδι που θα έκανα μαζί του και είχα μια φυσιολογική αγωνία για το αν όλα βαίνουν καλώς αλλά και τρομερή χαρά για το παρθενικό του ταξίδι. Ιδανικές συνθήκες αν μη τι άλλο για να ξεχαστείς και να χαρείς λίγο. Επειδή δεν μετακινούμαι πολύ με το αμάξι στη ζούγκλα της Αθήνας, του είχα κάνει πολύ λίγα χιλιόμετρα και είχα ξεχάσει να του βάλω και βενζίνη. Ξεκίνησα και έψαξα το πρώτο βενζινάδικο όπου και ζήτησα ευγενικά από τον πρατηριούχο να μου το γεμίσει αφού το ταξίδι για τα πάτρια εδάφη είναι μακριά. Περίμενα εγώ, γέμιζε αυτό, έτρεχαν τα ευρώ… Στα 50 λίτρα σταμάτησε, 80 ευρώ μου ζήτησε ο συμπαθής υπάλληλος (ήτοι 1,60€/λίτρο) και μάτωσε η τσέπη μου! Πολύ βενζίνη παίρνουν τα μοντέρνα τα αμάξια… Θυμήθηκα δε πως όταν είχα κατέβει για πρώτη φορά από το «χωριό» στην πρωτεύουσα, κάπου στα τέλη της δεκαετίας του ’90, γέμιζα το παπάκι μου με 0,36€ ή 124 δρχ./λίτρο (ως μπατιράκι φοιτητικό το είχα ψάξει πολύ γι’ αυτό και θυμάμαι μέχρι και το βενζινάδικο) και με έπιασε μια μελαγχολία. Αλλά επειδή κι αυτό γκρίνια μου το χρεώνουν, είπα να σταματήσω να σκέφτομαι τα πάντα με αριθμούς, έστω κι αν εν τέλει σήμερα τα νούμερα πάσης φύσεως είναι αυτά που μας καταδιώκουν, και να ευθυμήσω για τη συνέχεια του ταξιδιού. Εξάλλου η πολλή βενζίνη φτάνει και για πολλά χιλιόμετρα, είχε και καλό καιρό!

Οδηγούσα λοιπόν ήρεμα και συντηρητικά, με το μάτι πιο πολύ καρφωμένο στον «μετρητή στιγμιαίας κατανάλωσης» του αμαξιού (φοβερή εφεύρεση) παρά στο δρόμο (γίνεται εμμονή και μπορεί να γίνει και επικίνδυνο…) και προσέχοντας τα νούμερα να κρατιούνται χαμηλά. Τέτοια ήταν η καλή μου η διάθεση που πλήρωσα και τα διόδια παρωδία της εθνικής οδού κωμωδίας που φτάνει μέχρι την Πάτρα. Φυσικά στη διαδρομή γλίτωσα από 3-4 μετωπικά, καθότι όλοι οι οδηγοί-κουβάδες με τις τεράστιες SUVάδες τους οδηγούν αμόρφωτα και φασιστικά σαν να μην υπάρχει αύριο, νομίζοντας ότι οδηγούν Playstation. Κι ενώ οδηγούσα με την προσοχή μου διχασμένη ανάμεσα στα νούμερα της κατανάλωσης και τους κρετίνους τριγύρω μου, αναλογιζόμουν πόσο σοβαρό έγκλημα είναι η ευκολία και η διαφθορά με την οποία δίνεται μια τόσο ισχυρή μέθοδος επιβολής της βούλησης ενός ατόμου έναντι κάποιου άλλου, ίσως η ισχυρότερη στην καθημερινότητά του (ίσως ακόμα και ανάλογη με την οπλοκατοχή), όπως η δυνατότητα να οδηγεί. Αν μη τι άλλο, αν ένας οδηγός είναι ανίκανος ή κρετίνος «Ελληναράς», μπορεί και να ξεκληρίσει 2-3 σπίτια στην καθισιά του. Αλλά γκρινιάζω πάλι…

Να μην τα πολυλογώ, μετά από πολύ υπομονή, ακόμα περισσότερη προσοχή και υπερβολικά έξοδα έφτασα επιτέλους στη γενέθλια γη μου. Χαιρέτησα τους γονείς μου, τα είπαμε, χάιδεψα τις γάτες και αφού ξεφόρτωσα το αμάξι, άνοιξα το laptop να ελέγξω τα mail μου. Αλλά δίκτυο ουδέν. Με τις βροχές και τις καταιγίδες φαίνεται πως στην ελληνική Άγρια Δύση τα δίκτυα προβληματίζονται, η δε ανταπόκριση του ΟΤΕ, για κλάματα ειλικρινά: 4 μέρες προσπαθούσα να βγάλω άκρη με τους λεβέντες, αλλά φως ουδέν. Έφυγα και ακόμα με παίρνουν τηλέφωνο. Το χειρότερο δεν ήταν η δική μου αναστάτωση της καθημερινότητας και της δουλειάς μου, αλλά ενώ πήγαινα στο πατρικό μου αποφασισμένος να εξηγήσω κάποια από τα μυστικά του διαδικτύου στον πατέρα μου (τουλάχιστον να ενημερώνεται λίγο πιο πολύπλευρα), είδα τον «ποιοτικό» αυτό χρόνο με τον πατέρα μου να καταρρέει. «Άντε τώρα να του εξηγήσεις από απόσταση πώς να κάνει bookmark κάτι που του αρέσει ή τι είναι το skype και πώς να το χρησιμοποιεί» σκεφτόμουν ανά τακτά χρονικά διαστήματα, αλλά όταν μου είπε η ίδια μου η μάνα να σταματήσω να γκρινιάζω, αποφάσισα να διαγράψω το ζήτημα και το έριξα στο διάβασμα μπροστά στο αναμμένο τζάκι, πίνοντας κρασιά. Μια χαρά!

Μία όμως η ζέστη, μία τα κρασιά, έφτασε το βράδυ της παραμονής της Πρωτοχρονιάς και δεν είχα καμιά απολύτως όρεξη ούτε να κουνηθώ ούτε να εορτάσω. Μου άρεσε όπως χαλάρωνα για 3-4 μέρες και δεν είχα διάθεση να το χαλάσω αυτό για τίποτα. Για να μην στεναχωρήσω όμως το σόι μου, υποσχέθηκα στους γονείς μου ότι θα πάω να τους βρω στο σπίτι που είμαστε καλεσμένοι. Αφού έφυγαν έκανα κι εγώ το μπάνιο μου, ντύθηκα κομψά και κατά τις 23:00 αποφάσισα να παραβρεθώ κι εγώ στις εορταστικές εκδηλώσεις. Φάγαμε τα εξαιρετικά εδέσματα, ήπιαμε με μέτρο εκλεκτό κρασί ιδιοπαραγωγής, κατόπιν επιδόρπιο και στην αλλαγή του χρόνου καθένας μας ήπιε και από ένα ποτηράκι αφρώδους οίνου. Άλλαξε λοιπόν ο χρόνος, φιληθήκαμε και ανταλλάξαμε ευχές για καλή πρόοδο στους μικρότερους και για καλή αποκατάσταση (άντε και με μια καλή νύφη) στους μεγαλύτερους, χαρήκαμε και ευθυμήσαμε γενικώς, οπότε και ήρθε η ώρα της τσόχας. Μιας κι εγώ προτιμούσα την κουβέντα και το χαζολόγημα, αισθάνθηκα άβολα να μετράω ξανά νούμερα και να υπολογίζω χρήματα. Για να μην αρχίσω να γκρινιάζω όμως, αποφάσισα να αποχωρήσω διακριτικά μιας και η επίλυση στομαχικών διαταραχών λόγω πολυφαγίας των ημερών δεν άφηνε και πολλά περιθώρια διαπραγματεύσεων.

Άμα όμως δεν σε θέλει… Στο δρόμο για το σπίτι λοιπόν, πρώτες ώρες του νέου χρόνου υπό βροχή, οδηγούσα το (άδειο πια από βενζίνη) αυτοκινητάκι μου , ώσπου επάνω σε μια στροφή αισθάνομαι ένα δυνατό τράνταγμα και κρότο και αμέσως μετά την αποσταθεροποίηση του αμαξιού. Αφού το συμμάζεψα ξαφνιασμένος (αν ερχόταν κάποιος από απέναντι, μετωπική), αισθανόμουν και άκουγα το ολοκαίνουργιο λάστιχο μου σκασμένο. Έκανα στην άκρη προκειμένου να διαπιστώσω αρχικά τί συμβαίνει και εν συνεχεία πώς συνέβη. Βρέθηκα να κοιτάζω μια σπασμένη ζάντα και ένα κομμένο λάστιχο, ήτοι περίπου 350€ ζημιά. Ένιωσα να μου ανεβαίνει το αίμα στα μηνίγγια! Πήρα έναν φακό και πηγαίνοντας ανάποδα το δρόμο άρχισα να ψάχνω τι ήταν αυτό που με βρήκε. Αφού προσπέρασα το σημείο δυο φορές μέσα στον θεοσκότεινο δρόμο και υπό βροχή, τελικά ανακάλυψα στη μέση μιας στροφής μια λακκούβα (γεμάτη νερό φυσικά…) με βάθος τουλάχιστον 20 πόντους. Εάν έπεφτε μοτοσυκλέτα εκεί αμφιβάλλω αν θα μπορούσε να τη γλυτώσει.  Αμέσως άρχισα να βράζω από θυμό και από το μυαλό μου περνούσαν χίλιες σκέψεις. Να μείνω εδώ που είμαι, να βγάλω φωτογραφίες, να πάρω τον ασφαλιστή, να στείλει εμπειρογνώμονα, να κάνω μήνυση και στο Θεό ακόμα όχι μόνο για τη ζημιά μου αλλά και για ψυχική οδύνη, Πρωτοχρονιάτικα μέσα στη βροχή στη μέση του πουθενά. «Τρισκατάρατα σκουπίδια θα σας δείξω εγώ που θα με ξεκάνετε, τόσα διόδια και τέλη σας πληρώνω» σκεφτόμουν αδιάκοπα ενώ ένα ντελίριο θυμού με κατέκλυζε καθώς είχε αρχίσει ήδη να μουσκεύει και το εσωτερικό του παντελονιού μου.

Στεκόμουν κάτω από τη βροχή και σκεφτόμουν κάθε βήμα προσεκτικά με μια λυσσαλέα αγανάκτηση. Όταν κατέληξα στο τι θα έπρεπε να γίνει σε γενικές γραμμές άρχισα να ψάχνω το τηλέφωνο του ασφαλιστή μου προκειμένου να πράξει τα δέοντα. Αλλά ευτυχώς πριν τον καλέσω, έπεσε το μάτι μου στο ρολόι που έδειχνε 03:10. Κοντοστάθηκα και άρχισα να σκέφτομαι τι είδους άνθρωπος, γκρινιάρης και στριμμένος θα έπαιρνε κάποιον τέτοια ώρα βράδυ Πρωτοχρονιάς για κάτι τέτοιο: αμφιβάλλω αν κι ο ίδιος ακόμα ο δύστροπος και φιλάργυρος Σκρουτζ που δείχνουν στις τηλεοράσεις αυτές τις μέρες θα έκανε κάτι τέτοιο. Κι ενώ εξοργίστηκα ακόμα περισσότερο που η φονική λακκούβα μου προξενεί και ενοχές, αποφάσισα να μην σπάσω από την πρώτη κιόλας μέρα του χρόνου την υπόσχεσή μου. Μπορεί να μου κοστίσει κάτι παραπάνω, αλλά δεν θα μου κολλήσουν εμένα τη ρετσινιά! Απλά διερωτώμαι κατά καιρούς: είμαι γκρινιάρης εγώ, μου συμβαίνουν περίεργα πράγματα ή μόνον εγώ τα παίρνω στα σοβαρά;

Γελοιογραφίες: http://www.tanea.gr & http://www.allvoices.com/cartoons

Περπατώντας… (η ευλογία ενός «καλόγερου»)

Απόψε βρέθηκα να περπατώ στο κέντρο της Αθήνας, γεγονός που πρέπει να ομολογήσω πως είχα πολύ καιρό να κάνω, σίγουρα πολύ καιρό μετά τις 10 το βράδυ. Δεν ξέρω για εσάς, αλλά προσωπικά το αμερικάνικο ωράριο 09:00 – 17:00 του μέσου υπαλλήλου ιδιωτικής επιχείρησης με έχει τσακίσει. Ποτέ δεν είναι 09:00 και ποτέ δεν είναι 17:00, είναι μια απάτη, τουλάχιστον σε αυτήν την πόλη. Να σηκωθείς 07:00, να ξεκινήσεις 08:00, να είσαι στο γραφείο κατά τις 09:00. Και από εκεί, να φύγεις στις 18:00 με 19:00 ώστε να προλάβεις να είσαι σπίτι ή όπου αλλού κατά τις 20:00. Δεν είναι πολλές οι ώρες που απομένουν, όπως και να το δει κανείς… Και την επόμενη το ίδιο πάλι, ξανά και ξανά μέχρι τη σωτήρια Παρασκευή οπότε και όλοι μας ξεχυνόμαστε στους δρόμους, βγάζοντας το άχτι μας ψυχαναγκαστικά και όλοι μαζί. Δεν είναι όμως αυτό το θέμα, παραφέρθηκα, αλλά με απασχολεί πολύ.

Τέλος πάντων, στην προσπάθειά μου να αντιμετωπίσω μέρος αυτών των προβλημάτων, έχω επιλέξει να μετακινούμαι με μοτοσυκλέτα αφού παρά τους όποιους (σοβαρούς) κινδύνους, καταφέρνει να σου γλιτώνει πολύ χρόνο μέσα στην ημέρα. Με την ευκολία όμως της μοτοσυκλέτας ξεχνάς και το περπάτημα, οπότε έπιασα τον εαυτό μου να έχει να βρεθεί στην πλατεία Μεταξουργείου πεζός και όχι βιαστικός πραγματικά αρκετά χρόνια. Βλέπετε, εμφάνισα μια δερματική πάθηση που ονομάζεται επιστημονικώς «καλόγερος», σε διόλου χρηστικό σημείο (σίγουρα απαγορευτικό οδήγησης μοτοσυκλέτας) και καθώς χρειάστηκε να βρίσκομαι σε επαγγελματική υποχρέωση στην εν λόγω περιοχή, κατέφυγα στις υπηρεσίες του μετρό προκειμένου να βρίσκομαι εκεί το μεσημέρι. Τελειώνοντας όμως κατά τις 21:30 και καθώς δεν υπήρχε ιδιαίτερη χρονική βία (το βράδυ είχε ήδη καταστραφεί), αποφασίσαμε από κοινού με τον συνάδελφό μου να κατευθυνθούμε με τα πόδια προς το Σύνταγμα.

Η αλήθεια λοιπόν είναι πως η περιοχή του Μεταξουργείου και η Αγίου Κωνσταντίνου, δρόμος ιδιαίτερα ταλαιπωρημένος όπως και οι παρακείμενοι, έχουν ηρεμήσει και εξανθρωπιστεί πολύ. Σαφώς ακόμα κυκλοφορούν φάτσες που μπορεί να αναστατώσουν έναν καθώς πρέπει οικογενειάρχη, αλλά δεν έχει καμία σχέση με το παρελθόν. Ασφαλώς φαντάζομαι πως βοηθά πολύ και η παρουσία σε κάθε γωνία τετραγώνου τετραμελούς αστυνομικής δύναμης, αλλά χρειάστηκε να συμβούν εδώ σκηνές και μεθοδεύσεις εξαθλίωσης μέχρι να συμβεί το αυτονόητο και να επανεμφανιστεί το κράτος. Φυσικά δεν διατηρώ αυταπάτες πως το πρόβλημα λύθηκε, απλά δεν έχω αντιληφθεί πολύ καλά το που μετατοπίστηκε, φαντάζομαι στον Άγιο Παντελεήμονα… Θα είχε ενδιαφέρον να παρατηρήσει κανείς πως έχει διακυμανθεί η αξία της γης στην περιοχή του Μεταξουργείου την τελευταία δεκαετία.

Φτάνοντας στην Ομόνοια τα πράγματα αγριεύουν και πάλι. Η πλατεία σύμβολο των ταινιών της Φίνος Φιλμ, έχει παραδοθεί ολοκληρωτικά στην παρακμή. Μόλις λίγα μέτρα από το δημαρχιακό μέγαρο του τόσο ευαίσθητου αισθητικά δημάρχου Νικήτα Κακλαμάνη, βρίσκεται η ασχημότερη και πιο αποκαρδιωτική κεντρική πλατεία που φαντάζομαι πως μπορεί να υπάρξει. Σε αυτό το γιγαντιαίο «παγκάκι» που έχει στηθεί στο κέντρο της πλατείας βρίσκονται παρατημένες ανθρώπινες ψυχές και σώματα, χαμένες στα τελευταία στάδια της εξαθλίωσης, χωρίς καμιά φροντίδα, χωρίς καμιά ελπίδα και σε κοινή θέα, κατά δεκάδες, φαντάσματα της πρέζας και της στέρησης. Παλιότερα ήταν στον ηλεκτρικό, υπογείως, τώρα εκεί κατάφεραν και το συμμάζεψαν το μέρος και απλά τους μετακίνησαν επάνω. Έτσι λύνουμε εμείς τα προβλήματα, απλά τους αλλάζουμε θέση καθώς κανείς δεν αξιώνει και δεν θέλει τη λύση τους. Σοκαρίστηκα ειλικρινά όταν βλέποντας έναν άντρα ξαπλωμένο πάνω στις σχάρες αερισμού του μετρό, χαμένο από τον κόσμο αυτό και ακίνητο, σαν άγαλμα, σε μια πολύ άβολη στάση (ειλικρινά αναρωτιόμουν αν ζει), μου απάντησε ο συνοδοιπόρος μου πως κάθε πρωί που περνάει από εδώ, έτσι βλέπει πολύ κόσμο 08:00 το πρωί: ανάσκελα στη σχάρα του μετρό, γιατί «βγάζει ζέστη από τον υπόγειο και δεν κρυώνουν» όπως μου εξήγησε ο συνάδελφος.

Σοκαρίστηκα όμως ακόμα περισσότερο όταν δίπλα από αυτόν τον ημιλιπόθυμο άντρα περνούσαν χαρούμενες και αδιάφορες οι αργοπορημένες πελάτισσες του Zara, τρώγοντας δύο παχυλές τυρόπιτες από του «Βενέτη»: τόσο πολύ έχει συνηθίσει τελικά το μάτι μας, η ηθική και η αισθητική μας την εξαθλίωση, τόσο  που ούτε αυτή η θλιβερή υπενθύμιση δεν είναι δυνατόν να μας πτοήσει; Ίσως να μην μας αξίζει κάτι καλύτερο τελικά, ίσως αυτή η εικόνα, αυτή η κατάσταση να είναι απλά ένα ελάχιστο τίμημα για τη δική μας αδιαφορία. Λίγο παρακάτω όμως, διαπιστώνεις και αδιαφορία των διωκτικών αρχών. Διότι σε όση ώρα μας πήρε να διαβούμε την πλατεία, έπεσε το μάτι μου σε τουλάχιστον πέντε συναλλαγές με αντικείμενο κατά πάσα πιθανότητα ναρκωτικά. Όπου εάν το βλέπω και το καταλαβαίνω εγώ, απορώ τότε τι κάνουν όλοι εκείνοι που μόλις πριν λίγο συνάντησα και φορούσαν μπλε στολές. Αδιαφορία και από εκεί; Γιατί;

Συνεχίσαμε την πορεία μας προς το Σύνταγμα ανεβαίνοντας τη Σταδίου. Τίποτα συνταρακτικό, απλά μαγαζιά που κλείνουν και τα συναφή. Α, και η Marfin, το κτίριο της οποίας έχει περικυκλωθεί από λαμαρίνες και που θα πάει, θα το αποκαταστήσουν κι αυτό, σβήνοντας ακόμα ένα κομμάτι της εξασθενημένης μας μνήμης. Υποθέτω πως το περιστατικό έχει ήδη ξεχαστεί από τη συλλογική μνήμη και θα ανασυρθεί και πάλι είτε στα επόμενα επεισόδια, είτε στα δελτία των ειδήσεων όταν είναι να γίνει το μνημόσυνο. Φτάνοντας όμως στο Σύνταγμα, η εικόνα αλλάζει. Εδώ η χλιδή περισσεύει, γεγονός που με αυθάδεια προβάλλουν τα 3 μεγάλα ξενοδοχεία της περιοχής. Και η αδιαφορία περισσεύει επίσης όμως και πάλι από τα όργανα της τάξης μια που μόνο τάξη δεν υπάρχει στις εισόδους των πολυτελέστατων ξενοδοχείων. Βλέπετε, το πεζοδρόμιο, ειδικά στο Grecotel – Athens Plaza, είναι καταλυμένο από αυτοκίνητα του ξενοδοχείου, παράνομα φυσικά παρκαρισμένα εκεί. Όταν έχεις φάει κλήση στην Κυψέλη για παρκάρισμα «μηδέν από γωνία» χωρίς να ενοχλείς κανέναν, το βλέπεις αυτό και όσο να ‘ναι ταράζεσαι. Ειδικά απόψε που, παρουσία της αστυνομίας τα αυτοκίνητα σε αυτό το σύμπλεγμα ξενοδοχείων ήταν τριπλοπαρκαρισμένα, με το δρόμο να έχει κλείσει σε μια λωρίδα και να γίνεται το σύστριγγλο από κόρνες, βρισιές και νεύρα. Και όλα αυτά με φάτσα τη Βουλή των Ελλήνων. Σχεδόν σουρεαλιστικό να βλέπει κανείς τις χλιδάτες λιμουζίνες να παρανομούν και οι αρχές να κοιτούν αμέριμνες, μπροστά στο σπίτι των αντιπροσώπων του έθνους. Αν δεν μπορούν να λύσουν παράνομες συμπεριφορές που λαμβάνουν χώρα στην αυλή τους, τι να περιμένει κανείς για σοβαρότερα θέματα;

Αλλά αρκετά, το μέτρο είναι δίπλα και άρχισε να γίνεται κουραστική η βόλτα. Αλλά και διδακτική: μάθημα πολιτικής οικονομίας μέσα στον ίδιο δρόμο, αρχή και τέλος Σταδίου. Αντίστοιχο μάθημα κάνει κανείς και στη Σκουφά, που ο ίδιος δρόμος λέγεται αλλιώς στο κομμάτι που διαχωρίζει τους πληβείους από τους καθώς πρέπει αστούς. Είδες όμως πόσο χρήσιμη μπορεί να αποβεί μια αναποδιά όπως ο «καλόγερος»; Η αποψινή βόλτα είχε σίγουρα τις ευλογίες του…

γελειογραφεία: http://www.tanea.gr

U2 Live ΟΑΚΑ 2010 – Εντυπώσεις

Ήταν η καλύτερη συναυλία που έχω παρακολουθήσει ποτέ μου. Έστω κι αν ξεκινάω κάπως ανάποδα, οφείλω να παραδεχτώ χωρίς καμιά περιστροφή πως το θέαμα με εντυπωσίασε και μου άφησε τις καλύτερες εντυπώσεις. Κι όσο κι αν ενίοτε τους αντιμετωπίζω με μια καχυποψία, μου έδωσαν την εντύπωση πως δεν ήταν ψυχροί, διεκπαιρεωτικοί επαγγελματίες, αλλά πραγματικά διασκέδασαν και εκτίμησαν τον παλμό και την ένταση που δημιουργούσαν στο κοινό των 80.000 θεατών που πλημμύρισε το ΟΑΚΑ. Έπαιξαν μουσική από όλο το φάσμα της καριέρας τους χωρίς να υπερτονίσουν την τελευταία δουλειά τους, όπως κάνουν πολλοί. «Μοιάζουμε οι Έλληνες και οι Ιρλανδοί, όχι μόνο επειδή είμαστε άφραγκοι, αλλά επειδή είμαστε και σπουδαίοι και μπορούμε να τα καταφέρουμε. Για εμάς σημασία δεν έχει μόνο το χρήμα, αλλά και αυτό που βρίσκεται στις ψυχές μας (δείχνοας με τη γροθιά του το στήθος του). Δεν εξαρτόμαστε από τις χρηματαγορές», είπε μεταξύ άλλων ο Bono στον χαιρετισμό που απεύθυνε στο κοινό ξεσηκώνοντας, όπως ήταν επόμενο, τα πλήθη. Δύο ώρες ατελείωτης μουσικής συνοδευμένης από ένα πραγματικά φαντασμαγορικό show που παρέδιδε μαθήματα επαγγελματισμού. Άσχετα αν συμφωνεί κανείς μαζί τους ή όχι, δεν μπορεί παρά να τους αποδώσει τα εύσημα για τη δουλειά τους.

Η αλήθεια είναι πως μετά τα μέσα της δεκαετίας του ’90 έχασα λίγο την επαφή μαζί τους. Δεν είχα συμπαθήσει ιδιαίτερα τον δίσκο τους Pop του 1997 ενώ δεν έδωσα ιδιαίτερη σημασία και στον επόμενο How To Dismantle An Atomic Bomb του 2004, ίσως γιατί μου φαίνονταν κάπως «χλιαροί» και υπερφίαλοι. Για τις προηγούμενες δουλειές τους έπινα νερό στο όνομά τους και όπως και να το κάνεις, μια κάποια διαφορά ύφους και έλλειψης πρωτοπορίας υπάρχει. Επιπλέον είναι και η περσόνα του Bono τόσο έντονη και αμφιλεγόμενη, με πληροφορίες τόσο συγκεχυμένες, που θέλοντας και μη γίνεσαι επιφυλακτικός σχετικά με τις προθέσεις. Προσωπικά ακόμα δεν έχω ξεδιαλύνει μέσα μου αν είναι φρικτός υποκριτής (τα χαριεντίσματα  με τον George W. Bush ποιος μπορεί να τα ξεχάσει;), ή αν μπορεί να του αναγνωρίσει κανείς την πρόθεση του «χέρι που δεν μπορείς να δαγκώσεις, φίλησέ το», ώστε να φέρει στο προσκήνιο διεθνή προβλήματα και μέσω της δημοσιότητάς του να ευαισθητοποιήσει τον κόσμο. Παλιότερα ήμουν ανένδοτος υπέρ της πρώτης εκδοχής, πλέον όμως μπορώ να αναγνωρίσω πως σε ορισμένες περιπτώσεις η απευθείας αντιπαράθεση θα μπορούσε να έχει μικρότερα αποτελέσματα: υπάρχουν για παράδειγμα οι Rage Against The Machine που καλά τα λένε σε γενικές γραμμές αλλά είναι στο περιθώριο και με πολύ μικρή δύναμη παρεμβατικότητας, υπάρχουν και οι πιο «φλώροι» U2 που όμως μπορεί να έχουν ένα κάποιο λόγο και μια κάποια δύναμη.

Όπως και να έχει, η ιστορία θα δείξει. Πρέπει να παραδεχτώ όμως για τον Bono και την παρέα του πως παρά τα 50 και βάλε χρονάκια τους, παραμένουν τρομερά ενεργητικοί και ακμαίοι. Σκεφτόμουν πως ο Bono είναι σχεδόν συνομήλικος με διάφορους «κατεδαφισμένους» τύπους που συναναστρέφομαι επαγγελματικά και ως εκ τούτου δεν έχω παρά να του βγάλω το καπέλο. Τρομερά ενεργητικός και άψογος performer με παλμό και ένταση, ενώ τη στιγμή που ερμήνευσε το Miss Sarajevo και ειδικότερα το σημείο όπου κανονικά ακούγεται ο Luciano Pavarotti, οφείλω να ομολογήσω πως η προσπάθεια και η ερμηνεία του με άφησε άφωνο. Υπάρχουν στιγμές που το ταλέντο και η επιβλητικότητα της φυσιογνωμίας προκαλούν δέος.

Φυσικά βέβαια δεν θα μπορούσαν να πάνε όλα καλά με τη συναυλία, αλλά η εθύνη γι’ αυτό καμιά σχέση δεν έχει με τους U2. Το Μπάχαλο και η απίστευτη ταλαιπωρία που ακολούθησε μετά τη συναυλία, μάλλον στους υπεύθυνους για τις συγκοινωνίες θα πρέπει να αναζητηθούν. Τα τρένα ήταν πολύ λίγα για να εξυπηρετήσουν τον κόσμο, με αποτέλεσμα ο κόσμος να κρέμεται σαν τα τσαμπιά στις αποβάθρες. Με συχνότητα δρομολογίων κάθε 7 λεπτά, μπορεί κανείς να φανταστεί τι ακολούθησε την αποχώρηση 80.000 ανθρώπων. Τα τρένα δε, σταματούσαν και από 6-7 λεπτά σε κάθε στάση, με τον κόσμο παστωμένο μέσα σα σαρδέλες και προσπαθούσα να καταλάβω πως αυτή η χώρα είχε καταφέρει να διοργανώσει Ολυμπιακούς Αγώνες λίγα χρόνια πριν. Πολύ μυαλό θέλει για να καταλάβει κανείς πως χρειάζονται πολλά τρένα για να εξυπηρετήσουν τόσο κόσμο. Προσωπικά ήμουν μέσα στο τρένο στις 00:45 (αφού περιμέναμε 15-20 λεπτά στην αποβάθρα μέχρι να χωρέσουμε στο 3ο τρένο) και κατέβαινα στον σταθμό της Αττικής στις 01:30. Δηλαδή 45 λεπτά για 6-7 στάσεις… Και όλα αυτά με το τρένο ασφυκτικά γεμάτο, τόσο που αν σήκωνες λίγο το πόδι σου, δεν ήταν βέβαιο πως θα έβρισκες να το ξαναπατήσεις μετά. Τι να πεις… The Greek Way, ίσα ίσα για να σε επαναφέρει στην πραγματικότητα…

Ανοικτά παράθυρα (η ανάγκη, φιλότιμο)

Εδώ και δεκαπέντε χρόνια αισίως οδηγώ συστηματικά μοτοσυκλέτα, ειδικά για τις καθημερινές μετακινήσεις. Είναι ένα οικονομικό και σχετικά οικολογικότερο μέσο σε σχέση με το παραδοσιακό Ι.Χ., ενώ η οικονομία χώρου που προσφέρει στους ασφυκτικά γεμάτους δρόμους των μεγαλουπόλεων είναι υψίστης σημασίας. Οι χρόνοι εκμηδενίζονται, ο καιρός της Ελλάδας βοηθάει τα μέγιστα και το μόνο ουσιώδες εχθρικό στοιχείο είναι οι οδηγοί των αυτοκινήτων, που συνήθως ουδεμία προσοχή δεν δίνουν στον εκτεθειμένο αναβάτη. Πολλοί θα κατηγορήσουν και τους μοτοσικλετιστές για απρόσεκτη οδήγηση (χωρίς να έχουν άδικο πολλές φορές), αλλά η έλλειψη παιδείας εκατέρωθεν είναι κάτι δεδομένο εδώ και πολλά χρόνια.

Τέλος πάντων, ας έχει: δεν είναι αυτό το θέμα στην παρούσα περίπτωση. Οδηγώντας λοιπόν μοτοσυκλέτα όλα αυτά τα χρόνια, ένα πράγμα με ενοχλούσε σχετικά με τα αυτοκίνητα περισσότερο από καθετί: κάθε καινούργιο μοντέλο ήταν ακόμα πιο ήσυχο και αθόρυβο στο εσωτερικό του σε σχέση με το παρελθόν, με αποτέλεσμα να αποκόπτεται σταδιακά όλο και περισσότερο η αίσθηση του όποιου οδηγού από το τι συμβαίνει γύρω του. Αν προσθέσει κανείς και λίγο μουσική από το (στάνταρ) ηχοσύστημα, ο οδηγός καταλήγει να μην αντιλαμβάνεται τίποτα από το τι συμβαίνει γύρω γύρω.  Δεν είναι λίγες οι φορές που έχει λαχταρήσει η καρδιά μου από οδηγούς που δεν άκουσαν ποτέ την κόρνα μου σε διασταυρώσεις και λοιπά (ειδικά όσοι οδηγούν μοτοσυκλέτα καταλαβαίνουν ακριβώς τι εννοώ).

Η μόνη περίοδος κατά την οποία τα πράγματα ήταν κάπως πιο ανθρώπινα, ήταν ανέκαθεν το καλοκαίρι. Στην αναζήτηση λίγου φρέσκου αέρα και μιας κάποιας δροσιάς, τα παράθυρα στα αυτοκίνητα κατέβαιναν, με άμεσο αποτέλεσμα ο οδηγός να ανακτά κάποια επαφή με τα τεκταινόμενα γύρω του και να αποφεύγονται πολλές φορές τα χειρότερα. Η καλύτερη και ασφαλέστερη εποχή για οδήγηση, μακράν. Σταδιακά όμως ακόμα και το ευτελέστερο αμάξι απέκτησε στο βασικό εξοπλισμό του κλιματισμό, οπότε τα παράθυρα των αυτοκινήτων έκλεισαν και πάλι, ακόμα και το καλοκαίρι! Σέρνονται λοιπόν τα προσωπικά μικροφρούρια λαμαρίνας στους καλοκαιρινούς δρόμους (καθότι οι κλιματισμοί γονατίζουν κυριολεκτικά τους περισσότερους μικρούς κινητήρες), στερώντας μας έτσι ακόμα κι αυτήν τη μικρή θερινή ανάπαυλα σε αυτήν την ιδιότυπη «έχθρα». Με τον καιρό λοιπόν, έβαλα κι εγώ εξάτμιση που σπέρνει τον πανικό κι ενεργοποιεί τους συναγερμούς των αυτοκινήτων όταν περνάει δίπλα τους και οφείλω να ομολογήσω πως έχω βρει την υγειά μου. Σε σέβονται αλλιώς βρε παιδί μου, σε ακούν και σε υπολογίζουν. Αλλά, από την άλλη μεριά, σε πιάνει και το κεφάλι σου, οφείλω να το παραδεχτώ αυτό. Όσο όμως ο πονοκέφαλος βοηθά έστω και στο ελάχιστο το να παραμένει το κεφάλι μου στη θέση του, σώο και αβλαβές, μου έχω υποσχεθεί ότι θα πάψω να γκρινιάζω.

Έλα όμως που τελευταία σαν να έχω αρχίσει να διακρίνω μια μεταστροφή. Το έχω παρατηρήσει αρκετό καιρό τώρα, αλλά περίμενα τους καύσωνες για να το επιβεβαιώσω: το παράθυρα των αυτοκινήτων έχουν σε μεγάλο, αξιοπερίεργο βαθμό ξανανοίξει! Το έβλεπα και στην αρχή του καλοκαιριού, αλλά τότε τα περιστατικά ήταν μεμονωμένα. Με τους καύσωνες όμως,  είναι απορίας άξιον το να βλέπεις χλιδάτες τζιπούρες με τα παράθυρα κατεβασμένα και τους επιβάτες μέσα να βράζουν, ενώ τα κουμπάκια του κλιματιστικού είναι ακριβώς δίπλα στο χέρι τους. Βρε τι σου είναι η κρίση! Από τη μια μεριά η τιμή της βενζίνης (που έχει σχεδόν διπλασιαστεί μέσα σε έναν μόλις χρόνο) και οι απαιτήσεις του κλιματισμού σε λίτρα και από την άλλη η πρόσφατη απεργία που στέγνωσε τα πρατήρια όλης της χώρας (απίστευτες σκηνές σαφάρι και τσακωμών έχω δει όλες αυτές τις μέρες), θύμισαν στον κόσμο πως μπορεί και να ανοίξει τα παράθυρα για να πάρει αέρα ενίοτε και πως ο κλιματισμός δεν είναι για χόρταση. Δύσκολες εποχές για λούσα. Κι ενώ συμπονώ και συμπάσχω με τον μέσο οδηγό, γελάω πολύ με τα πανάκριβα, υπερμεγέθη οχήματα που κυκλοφορούν αφειδώς στους δρόμους της Αθήνας με τους οδηγούς τους να λιώνουν από τη ζέστη στα ζεματιστά δερμάτινα (συνήθως) καθίσματα, που έσκασαν έναν σκασμό λεφτά για να ικανοποιήσουν τη ματαιοδοξία τους και τώρα δεν έχουν λεφτά να βάλουν τη βενζίνη που χρειάζεται για να τα λειτουργήσουν.

Ίσως και να είμαι χαιρέκακος, δεν μπορώ να πω με σιγουριά. Αυτό που μπορώ σίγουρα να πω είναι πως αν η βενζίνη συνεχίσει να τραβά την ανηφόρα και ο κόσμος να μην έχει τα ανάλογα χρήματα για να την ακολουθήσει, ίσως και να μου περάσει ο πονοκέφαλος από το θόρυβο της εξάτμισης. Πλέον ο άλλος σε ακούει και σου δίνει σημασία και σε πιο ανθρώπινα ντεσιμπέλ, οπότε δεν είναι απαραίτητο πια να με πονάει το δικό μου κεφάλι στην απαραίτητη προσπάθειά μου να το προστατεύσω. Άσε που όπου να ’ναι θα βγουν και τα όργανα της τάξης στη γύρα να μας κυνηγάνε με το ντεσιμπελόμετρο! Άντε, και στα 2 ευρώ το λίτρο, ορκίζομαι να πετάξω την αντικοινωνική εξάτμιση…

Ο εκφυλισμός μιας απεργίας (συνδικαλιστικά άλλοθι)

Ημέρα απεργίας σήμερα. Απεργίας και διαμαρτυρίας για τα μέτρα στον εργασιακό και ασφαλιστικό τομέα που γυρνούν τα εργατικά κεκτημένα πολλές δεκαετίες πίσω. Λογικό είναι να περιμένει κανείς αντιδράσεις από τους συνδικαλιστές, από τους πολίτες, ανεξαρτήτως πολιτικών αποχρώσεων. Όλα καλά μέχρις εδώ. Έλα όμως που τελευταία στις πορείες και τις λοιπές εκδηλώσεις διαμαρτυρίας συμμετέχει όλο και λιγότερος κόσμος. Στην ακριβώς προηγούμενη απεργία των ΓΣΕΕ και ΑΔΕΔΥ πριν δύο εβδομάδες, η συμμετοχή ήταν απογοητευτική, καθώς ήταν δεν ήταν 20 χιλιάδες άτομα οι διαδηλώνοντες, σε μια πόλη μάλιστα όπου ζουν πάνω από 4 εκατομμύρια άνθρωποι. Αν το πάρει κανείς σαν ποσοστό και δει το νούμερο είναι αποκαρδιωτικό αυτό το φαινόμενο. Λες και ο κόσμος δεν καταλαβαίνει ή δεν έχει τη διάθεση να διεκδικήσει τα κεκτημένα του. Σίγουρα ο καθένας κουβαλάει ενοχικά σύνδρομα από την ανοχή του σε όλο αυτό το πάρτι αναρχίας που επικρατεί στο δημόσιο βίο, αλλά όπως και να έχει, όταν θίγεται κανείς προσωπικά πλέον, περιμένεις μια κάποια μεγαλύτερη μαχητικότητα.

Έπιασα λοιπόν τον εαυτό μου να αναρωτιέται χθες αν θα απεργήσω ή όχι αυτή τη φορά. Οι δουλειές που εκκρεμούν μέσα στο κατακαλόκαιρο και με τις άδειες να τρέχουν είναι τρομακτικά πολλές, οπότε το σκέφτεσαι… Ειδικά όταν η απεργία κανονίζεται από τη μια εβδομάδα για την άλλη και μπορεί να έχεις κάνει εκατοντάδες συνεννοήσεις, να έχεις κλείσει δεκάδες ραντεβού και πάει λέγοντας. Έπειτα, μ’ αυτά και μ’ αυτά, τον προηγούμενο μήνα υπήρχαν 100 ευρώ λιγότερα στο λογαριασμό της μισθοδοσίας μου, κοινόχρηστα και ρεύμα δηλαδή, σε εποχές που το οικονομικό σφίξιμο είναι δεδομένο έτσι κι αλλιώς. Αν δεν παίρνεις και κανέναν σοβαρό μισθό, το σκέφτεσαι το χαμένο μεροκάματο πολύ σοβαρά. Είναι αρκετά τα χαμένα λεφτά για να περάσεις μια μέρα στημένος με τις ώρες στον ήλιο προκειμένου να κάνεις έναν υγιεινό περίπατο από την Πατησίων μέχρι το Σύνταγμα και μετά σπίτι και πάλι.

Θύμωσα που έπιασα τον εαυτό μου να σκέφτεται έτσι, σιχαίνομαι να μην μπορώ να υπερβώ τον εαυτό μου όταν πρόκειται για το κοινό καλό, και βάλθηκα να υπολογίζω τις οικονομικές υποχρεώσεις του μήνα προκειμένου να εξακριβώσω μέχρι σεντ, εάν με παίρνει να απεργήσω ή όχι. Και αφού διπλοτσέκαρα τα πάντα, κατέληξα στο ασφαλές συμπέρασμα ότι έχω το οικονομικό περιθώριο να ακολουθήσω τις συνδικαλιστικές ενώσεις στην επικείμενη απεργία. Έπειτα έκατσα στον υπολογιστή ώστε να δω ποια Μέσα Μαζικής Μεταφοράς  δουλεύουν και ποιες ώρες για να δω πως θα κατέβω στο κέντρο. Το αποτέλεσμα στην αρχή με εξέπληξε και εν συνεχεία με εξόργισε: κανένα μέσο δεν δουλεύει, συμμετέχοντας πανηγυρικά στην δυναμική απεργία!!! Μέτρησα την απόσταση ανάμεσα στο κέντρο και τη δουλειά μου, βεβαιώθηκα ότι εύκολα περπατάς τη δεύτερη και σε καμία περίπτωση την πρώτη, θυμήθηκα και τα κοινόχρηστα και αβίαστα κατέληξα στο συμπέρασμα να πάω στη δουλειά μου το πρωί.

Υπάρχουν μερικά επαγγέλματα που η δύναμη τους βρίσκεται ακριβώς στην άσκηση τους, επαγγέλματα στα οποία τα αποτελέσματα της άσκησής τους σε δεδομένες χρονικές συγκυρίες είναι πολύ ισχυρότερα απ’ ότι η αποχή από αυτά. Με την απεργία στα ΜΜΜ η πορεία και η διαμαρτυρία καθίσταται απλά μια φάρσα, ένα θλιβερό θέαμα, μια άνευρη και χωρίς ουσία παράσταση που όμως απ’ ό,τι φαίνεται έχει γίνει πολλές φορές πρόβα στους συνδικαλιστικούς θώκους. Δεν μπορεί να το καταλαβαίνω εγώ πως εάν ο κόσμος δεν μπορεί να μετακινηθεί, δεν θα συμμετάσχει στις διαμαρτυρίες τις οποίες οι εργατοπατέρες εξήγγειλαν, συνεπέστατοι μαχητές της συνδιαλλαγής, και εκείνοι, τόσο έμπειροι αλήθεια, να μην μπορούν να το συλλάβουν. «Εμείς εξαγγέλλουμε κινητοποιήσεις επειδή είμαστε υποχρεωμένοι προκειμένου να μην ξεφτιλιστούμε και χάσουμε και τη θέση μας, αλλά μην ανησυχείτε, θα τις ακυρώσουμε πλαγίως», μοιάζει να είναι γραμμένο πάνω από το κεφάλι τους. Μετρήστε απλά πόσοι πρόεδροι της ΓΣΕΕ έχουν γίνει απευθείας βουλευτές του ΠΑΣΟΚ μετά τη λήξη της θητείας τους, εάν θέλετε να κάνετε την απευθείας σύνδεση.

Στην ίδια λογική, οι δημοσιογράφοι και τα ΜΜΕ απεμπολούν τη δύναμή τους να ενημερώσουν επαρκώς τον κόσμο για τις εξελίξεις της διαμαρτυρίας και της τόσο σημαντικής επικαιρότητας. Αν ψηφίστηκε ή όχι το νομοσχέδιο, αν υπάρχουν διαρροές ή όχι, αν πέφτει η κυβέρνηση ή όχι (όπως τόσες μέρες επιμελώς μας έπρηζαν το κεφάλι), αν έχουμε επεισόδια, αν συμμετέχει ο κόσμος ή όχι, θα περιμένουμε μέχρι αύριο να το μάθουμε κι ας δύναται να έχει εκραγεί η χώρα. Η ΕΣΗΕΑ απεργεί και αρνείται να εκτελέσει το «λειτούργημα» της τέτοιες ακριβώς στιγμές που η ενημέρωση είναι το πρώτο πράγμα που χρειάζεται ο κόσμος, δείχνοντας έτσι επί του πρακτέου το ήθος της και γεννώντας και εδώ, ως άμεσο επακόλουθο, υποψίες συναλλαγής. Πολύ κρίμα που τους παίρνει όλους η μπάλα (δεν θα ξεχάσω τον συμπαθέστατο Στραβελάκη να τα χώνει στο Σόμπολο live για τις αποφάσεις της ΕΣΗΕΑ σχετικά με τις απεργίες και το αίτημα αυτές να γίνονται άλλη μέρα από τις λοιπές κινητοποιήσεις και εκείνο το ανθρωπάκι να αλλάζει 10 χρώματα), αλλά ίσως θα έπρεπε να ξανασκεφτούν το ποιους ανέχονται να τους εκπροσωπούν.

Έτσι λοιπόν πήγα ιδροκοπώντας  το πρωί στη δουλεία, έψαχνα στον υπολογιστή να ενημερωθώ για το τι γίνεται στην πορεία αλλά δεν έβρισκα τίποτα και διαβάζοντας παλιότερες ειδήσεις όλο έπεφτε το μάτι μου στην επικαιρότητα του οχετού και της ξεδιαντροπιάς της «Αγρογής», στο θέμα με τον συνδικαλιστή που είχε καταθέσεις 9 εκατομμυρίων ευρώ στο λογαριασμό του και έβριζα θεούς και δαίμονες. Έτσι φαντάζομαι ότι κάνει τελικά πολύς κόσμος και τους γράφει εκεί που δεν πιάνει μελάνι, απασχολημένος με τα σοβαρότατα τρέχοντα δικά του προβλήματα και πλήρως απογοητευμένος με τα τεκταινόμενα, μην πιστεύοντας ότι μπορεί να αλλάξει κάτι. Αλλά αυτό δεν είναι λύση. Δεν μπορεί να τους αφήνουμε να παίζουν ακόμα τα δικά τους παιχνίδια συναλλαγής ποντάροντας στον πεσιμισμό του πλήθους, που οι ίδιοι τόσο επιμελώς και εντέχνως έχουν καλλιεργήσει. Δεν έχω καταλήξει στο τι μπορεί τελικά να κάνει ο καθένας από μας, αλλά σίγουρα είναι κάτι που με προβληματίζει όλο και πιο συχνά. Ελπίζω μόνο αυτό να συμβαίνει και στον υπόλοιπο κόσμο. Ας είναι έστω αυτό το κέρδος μας από την κρίση, το αίτημα για μια δημοκρατικότερη κοινωνία, η απαλλαγή από το χρεωκοπημένο παρελθόν, τις πολιτικές, τις νοοτροπίες και τα πρόσωπα που το εξέφρασαν ένα φρένο στην ξετσίπωτη αλητεία της «Αγρογής».

Σχετικά links:

http://tvxs.gr/news/%CE%B5%CE%BB%CE%BB%CE%AC%CE%B4%CE%B1/%CE%B5%CE%B9%CF%83%CE%B1%CE%B3%CE%B3%CE%B5%CE%BB%CE%B9%CE%BA%CE%AE-%CE%AD%CF%81%CE%B5%CF%85%CE%BD%CE%B1-%CE%B3%CE%B9%CE%B1-%CF%80%CE%B1%CF%81%CE%AC%CE%BD%CE%BF%CE%BC%CE%B5%CF%82-%CF%80%CF%81%CE%BF%CF%83%CE%BB%CE%AE%CF%88%CE%B5%CE%B9%CF%82

http://www.tanea.gr/default.asp?pid=2&ct=1&artid=4583238

http://www.enet.gr/?i=news.el.article&id=180459

http://www.newstime.gr/?i=nt.el.article&id=50859

http://www.newstime.gr/?i=nt.el.article&id=50854

http://tsouknida.com/2010/06/12/554-12/